| Namkhang--'s profileIZYZUZAPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 05 น้ำแข็งใส...นึกถึงจ๋อมแจ๋มวันนี้ 5 พ.ค. 50
หลายคนอาจคิดว่าวันนี้คือ วันหยุดธรรมดาๆวันนึง อย่างวันฉัตรมงคล...
แต่วันนี้ เป็นวันเกิดของเพื่อนเราคนนึง..."จ๋อมแจ๋ม" นั่นเอง
ป่านนี้จ๋อมแจ่ม คงหลับสบายบนสวรรค์แล้วสินะ
คิดถึงแจ๋มจังเลย...เมื่อก่อนสงกรานต์ได้ไปทานข้าวกับคุณแม่แจ๋มมา
คุณแม่ยังน่ารักเหมือนเดิม...วันนั้นคุณแม่พาน้องจูนมาด้วย
ยิ่งเห็นหน้าน้องจูนก็ยิ่งนึกถึงแจ๋ม ทั้งรูปร่าง หน้าตา ท่าทาง
ก็ยิ่งนึกถึงแจ๋ม เหมือนกันมาก ประกอบกับข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ
นาฬิกา กระเป๋า ฯลฯ ของแจ๋มทั้งนั้น...
เวลานั่งมองน้องจูนแล้ว ทำให้เรารู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปตอนปี1
ตอนที่แจ๋มยังอยู่ และพูดคุยเฮฮากับพวกเรา The gang
แต่วันนี้ ภาพเหล่านั้นเป็นภาพซีเปีย ภาพแห่งความทรงจำไปแล้ว
ยังไงก็ตาม เรายังคงนึกถึงแจ่มนะ...หลับให้สบาย...รักเพื่อนเสมอ... April 10 น้ำแข็งใส...MC. หลังจากงานคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ประจำปีของซียูแบนด์
เราก็ได้ทำหน้าที่พิธีกรอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็น
งานฉลอง 90 ปีจุฬาฯ ซึ่งงานนี้จัดที่ลานฮาร์ดร็อค สยาม
ถือเป็นอีกงานนึงที่ได้ฝึกทักษะการเป็นพิธีกรของเรา
ดีใจที่ได้ขึ้นเวทีกับพี่เก่า อย่าง
พี่ตุ๊ยตุ่ย
พี่ไก่-สมพล
พี่โอปอล์
พี่ท็อป-ณัฐเศรษฐ์
ฯลฯ
ได้สัมภาษณ์ศิลปินต่างๆมากมาย ได้รุ้จักการทำงานที่เป็นระบบมากขึ้น
แล้วอีกเรื่องคือ เรารุ้สึกสนิทกับน้องพาร์ทของเรา
"คิงส์"
มากยิ่งขึ้น เพราะตลอดงานทั้ง 2 วัน
เราได้อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน
...บรรยากาศ สนุกสนานมากมาย...
อย่าลืม คลิกเข้าไปดูรูปกันเน้อ...
หลังจากนั้นได้พักนิ่งๆ ไม่ถึง1วัน เราก็พร้อมลุยต่อกับงานกาชาด
9 วัน 9 คืน ที่สวนอัมพร อยากบอกว่างานกาชาดนี้
เราพ่วงตำแหน่งรองประธานชมรม ฝ่ายกิจการนิสิตมาด้วย
จากปกติ ที่เราไปเจอที่งานกาชาดช่วงเย็นได้เลย เราก็ทำไม่ได้
เพราะเราต้องมาขนของ และไปงานพร้อมกับรถที่แบนด์ ตั้งแต่ บ่าย 2โมง!!
ไปถึงก็ setวง
จัดList
รอSound check
กว่าจะเริ่มงานก็เกือบ 1 ทุ่ม
เป็นพิธีกรไปจนถึง5ทุ่ม
แล้วก็เก็บของ+ประชุมถึงประมาณเที่ยงคืนกว่า
กว่าจะถึงบ้าน ตี1ครึ่ง
อาบน้ำนอนได้ก็ตี2ครึ่ง...
ตื่นอีกทีก็ตอนประมาณ10โมง
เพื่อเตรียมตัวไปแบนด์ให้ทันบ่าย2
เป็นแบบนี้ทุกๆวัน...จนกลายเป็นความเคยชิน
เหนื่อยนะเนี่ย.... แต่ก็ถือเป็นอะไรที่ได้ทำเพื่อแบนด์อย่างเต็มที่
แถมงานกาชาดปีนี้ เป็นปีที่เราเสียน้ำตาเยอะที่สุดเลยกับพาร์ทของเรา
แต่น้ำตาเหล่านั้นมันก็ทำให้เรารักกันมากขึ้น...
แต่ที่สำคัญ...งานกาชาดปีนี้ พิธีกรกระชุ่มกระชวยมากเป็นพิเศษ
เพราะ----
พวกเราเป็นสมาชิก LFC=Libbz Fan Club~หัวหน้าวงที่น่ารักของพวกเรา กรี๊ดดดดด
\(^O^)/
555+ เราจะรักหัวหน้าวงตลอดไปเร้ยยยยยยยย
พอดีก่า....เรื่องกาชาดปีนี้ แต่ความรุ้สึกดีๆยังเก็บอยู่ตลอดไป..
--------------------
เด๋วไว้มีเวลาจะมาอัพเดท อัลบั้มเพื่อนร๊ากกกก...ให้ช่วยอุดหนุน เหอะๆๆ March 23 น้ำแข็งใส...C.U.BAND:The Concert 22 มีนาคม 2550
อีกวันที่ทำให้เรามีความสุข และยิ้มกว้างกับการได้ทำในสิ่งที่รัก
ถึงแม้จะห่างหายไปค่อนข้างนานกับการเป็นพิธีกรในหอประชุม
ก็เลยตั้งตารอคอยเป็นพิเศษ ยิ่งงานนี้ ต้องซ้อมอย่างหนัก
กลับบ้านตี2-3ทุกวัน เหนื่อยมาก เหนื่อยจนล้า....
แต่พอได้จับไมค์ ไฟส่อง หน้าเวที ก็รู้สึกเหมือนได้ชาร์จแบตให้ตัวเอง
ความเหนื่อยที่มีมันหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือแต่ความประทับใจที่ดีๆ
ขอบคุณคอนเสิร์ตครั้งนี้ ที่ทำให้บรรยากาศความอบอุ่นของพาร์ทเรากลับคืนมาอีกครั้ง
นิก : เพื่อนพาร์ทที่น่ารัก นิกคนเดิมกลับมา เราไม่ได้ต้องการอะไรมาก
แค่ขอความเชื่อใจ+ความไว้ใจกันแบบที่เป็นอยุ่เนี่ยแหละ รู้สึกดีที่อย่างน้อยเวลาคนๆนึงมีปัญหา
คนๆนั้นก็จะโทมาระบายให้เราฟัง ไม่เคยรู้สึกเบื่อ แต่กลับรู้สึกดีซะอีก ทีทำให้เรารู้จักและรักกันมากขึ้น
เราจะไม่ทิ้งกันนะ จะอยู่ช่วยดูแลของพาร์ทของเราต่อไป
คิงส์ : น้องพาร์ท ที่ผ่านบททดสอบนั้นมาได้ เชื่อมัยประโยคที่คิงส์บอกเราวันนั้น
ยังคงก้องอยู่ในหูของเราตลอด "พี่น้ำแข็ง ต่อไปนี้คิงส์จะมาแบนด์บ่อยๆ จะเข้าแบนด์ทุกวันเลย"
ช่วงเวลาที่เราต้องซ้อมคอนเสิร์ตนี้ มันทำให้เราต้องอยุ่ด้วยกันมากขึ้น และเข้าใจกันมากขึ้น
จนตอนนี้รู้สึกดี ดีมากๆ ดีไม่รุ้จะบอกยังไง
พี่เล็ก : ใครๆที่อยุ่ใกล้ชิดเราเค้าก็สัมผัสได้ ว่าความรู้สึกที่เรามีให้พี่เล็กมันมีมากมายขนาดไหน
รัก แบบ รั๊ก รัก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรักพี่เล็กขนาดนี้ ดีใจอ่ะ ที่เราได้เป็นพี่น้องกันแบบนี้
ถ้าเปรียบหัวใจเราเป็นคอมพิวเตอร์ เมื่อก่อนยอมรับว่า ความรักที่มีให้พี่เล็กมันมากมาย ให้ไปเลยคนเดียว
ทั้งไดร์ฟ โดยที่ไม่แบ่งให้ใคร แต่พอนิกคนเดิมกลับมา...มาร่วมแชร์ความรุ้สึกต่างๆ เราก็รักนิกมากขึ้น
แต่ไม่ได้หมายความว่า เราจะรักพี่เล็กน้อยลงนะ เพียงแค่เราซื้อฮาร์ดดิสก์เพิ่มเท่านั้นเอง
ไม่รุ้ว่าต่อไปพี่เล็กไปทำงานแล้วจะเป้นยังไง แต่อยากเจอพี่เล็กเหมือนเดิม อยากกอด อยากคุยกัน..เป็นกำลังใจ
ให้เสมอนะ
-----------------------
หลังจากคอนเสิร์ตเสร็จสิ้นก็ได้รับฟีดแบกที่ดีมากมาย ขอบคุณทุกๆกำลังใจเลยนะ
ได้เข้าเว็บไปดูรูปต่างๆที่คนดุเอามาดพสไว้ ประทับใจจังเรย ก้เลยขอบเอามาแปะไว้ในสเปซตัวเองมั่งละกัน
ยังไงงานต่อๆไปก็อย่าลืมติดตามC.U. BANDอีกนะค๊า...
February 26 น้ำแข็งใส...สุขสันต์วันเกิด 26 กุมภาพันธ์ 50
วันครบรอบวันเกิด อายุครบ 21 ปีแล้ว....
แต่ไม่รุ้ทำไม ช่วง 2 ปีที่ผ่านมา ต้องไม่สบาย/เข้าโรงพยาบาลช่วงวันเกิดทุกทีเลย
ปีนี้ก็เป็นเรื้อรัง กับการใช้เสียง กล่องเสียงบวม ตั้งแต่ช่วงต้นเดือนกุมภาฯ เรื่อยมาเลยอ่ะ
ไปหาหมอหลายครั้งแล้วเนี่ย พอจะหายๆๆ เมื่อวันศุกร์ก็เลยไปอัดเสียง
สคริปต์ยาว 16 หน้า A4 เหอะ....พระเจ้า ห้องอัดก็เย็นมาก แถมดื่มน้ำแอ๊ปเปิ้ลเขียวปั่นอีก
กลับมา ไม่ต้องพูดถึง....ไข้ขึ้นสูงเวอร์ ตัวร้อน นอนซมเลย
อ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลยทีนี้ จะสอบFinalแล้วด้วย
แต่ยังไงก้ได้กำลังใจ + คำอวยพรจากเพื่อนๆตลอดทั้งวัน เป็นวันเกิดที่เราไม่เหงา
และมีความสุขมากๆเลยแหละ....ถึงแม้เราจะไม่สบายก็ตาม
ยังไงขอบคุณทุกๆข้อความที่ส่งมาbirthdayกันตลอดทั้งวันทั้งคืน
รวมถึงโทรศัพท์จากพี่ๆ เพื่อนๆ และน้องๆทุกคน
ขอบคุณสำหรับการเล่นกีต้าร์+ร้องเพลงเพราะๆให้ฟังในวันเกิด
ขอบคุณที่อุตส่าห์เติมตังค์มือถือเพื่อส่งแมสแซจให้เรา
ขอบคุณสำหรับของขวัญที่ให้นะคะ...
และที่สำคัญ ขอบคุณแม่จ๋าสำหรับการฉลองวันเกิด+ของขวัญที่ป๋าเตรียมให้ ขอบคุณล่วงหน้าจ้า......
December 09 น้ำแข็งใส...เก็บตกเรื่องราว เดือนกว่าแล้วที่ไม่ได้แวะมาอัพบล็อกเลย
เพราะงานที่วุ่นวายมาก-มากที่สุด ไม่ว่างแม้กระทั่งเข้าบอร์ดคณะ
กิจวัตรที่ทำเป็นประจำทุกวัน ...
ช่วงที่ผ่านมา มีงานทั้งในและนอก ยังคงดำเนินรอยตามความฝันต่อไป
ไม่หยุด ไม่ย่อท้อ บางครั้งก็ เป็นช่วงจังหวะเดียวกัน ทำให้ไม่สามารถทำอะไร
2 อย่างพร้อมกันได้ ไม่ใช่เลือกที่จะทำ แต่ชีวิตคนเรา
" ได้อย่าง เสียอย่าง"
ตั้งแต่วันที่จัดงานครบรอบ 1 ปี "จ๋อมแจ่ม" จัดวันอาทิตย์ที่ 26 พ.ย. 49
ซึ่งเราตั้งใจว่าจะไป แต่ด้วยการคุยงานพิธีกร ทำให้เวลาเลื่อนออกไป เลยไปร่วมงานไม่ได้
แต่ยังไงความตั้งใจของเรา พร้อมเพื่อนเอกเทคโนฯ ก็ยังมีให้จ๋อมแจ๋มเสมอ
ถึงแม้ว่าวันครบรอบ 1 ปี 29 พ.ย.49วันนั้นตรงกับวันพุธที่ตารางเรียนของพวกเราแน่นเอียด เพราะ
ว่างแค่ 10-11 โมง แต่เมื่อความตั้งใจที่เรามีเต็มเปี่ยมกับการไปทำบุญ
แน่นอนว่าพวกเราต้องไป...เรื่องกินข้าวเอาไว้ทีหลัง
ขอแค่ให้เพื่อนเราที่อยู่บนสวรรค์อย่างมีความสุข ได้รับสิ่งที่พวกเราทำบุญไปให้ ก็พอ
"รักแกเสมอนะเว่ย--จ๋อมแจ๋ม"
----------------------------------
เคยมั๊ย...ที่ต้องเข้าไปอยู่ในการแข่งขันอย่างไม่รู้ตัว
เหตุการณ์นี้กำลังเกิดขึ้นกับเราและพี่เล็ก
กับการผ่านเข้ารอบ 12 คุ่สุดท้าย กับ การประกวดคู่หู...คู่โชว์ รายการโอโน่โชว์
เริ่มจากการที่เราไปโดยไม่คิด ไม่คาดหวัง เพราะผลสุดท้ายเป็นไง รู้ๆกันอยู่
ส่วนครั้งนี้ก็เหมือนกัน...ลองนึกภาพ ว่าไปแคสติ้ง
ไม่ต่างกับ การตื่นมาตอนเช้าแล้วแปรงฟัน
แต่ผลออกมาก็ฟลุคมั้ง ที่บังเอิญผ่านเข้ารอบ
ถามพี่เล็กว่า..จะเอาไงต่อไป
สุ้มั๊ย....สู้นะ....
เด๋วก็ต้อให้กำลังใจกันต่อไป---พี่เล็ก เราจะอยู่ข้างๆกันนะ
November 07 น้ำแข็งใส...คอนเสิร์ตที่ประทับใจที่สุดในชีวิตกลับมาแล้วค่า....
เมื่อวันอาทิดตอนประมานตี 2 ถึงบ้านเกิดโดยสวัสดิภาพ
ขอนอนเอาแรงซักครึ่งค่อนวัน...
ก่อนที่จะออกไปเจอโลกของแสงพลุและดอกไม้ไฟ
ในค่ำคืนของวันลอยกระทง
ก็แหม...อยู่จุฬา มา3ปี
ไม่เคยเดินงานลอยกระทงจุฬาเลย
เพราะปกติ ทุกปี แบนด์จะเล่นคอนเสิร์ตงานลอยกระทง
แต่ปีนี้...แบนด์ไม่เล่น
เพราะเพิ่งกลับมาจากจีน แล้วไม่มีเวลาซ้อมเพลงป๊อบ ฮิตๆเท่าไหร่นัก
ก็แหม...คร่ำเคร่งอยู่กับการซ้อม
เพลงพระราชนิพนธ์+เพลงจีนทั้งหลาย เพื่อไปแสดงที่จีนอยู่ไง
ส่วนการไปทัวร์จีนครั้งนี้....ขอเล่าความประทับใจก่อนเลย
กับคอนเสิร์ตที่
มหาวิทยาลัยหัวเฉียว(Hua Qiao)
ที่แรกที่เราไปเล่น
ตอนแรกนะ...เราไม่อยากไปเลย ล
กลัวไปหมดกับบทภาษาอังกฤษ+ภาษาจีน
ไม่รู้ว่าคนดูจะเจื่อนมั๊ย
โชว์จะเป็นยังไง ...ไปถึงแล้วอยากกลับบ้านท่าเดียว
แต่พอถึงวันแสดง
เห็นหอประชุมก็ขนลุกซู๋...กว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน
ถึงแม้จะตื่นเต้นแค่ไหน
แต่The Show must go on!! เอาเว้ย...สู้
โชคดีที่ได้พิธีกรภาษาจีนของเค้า
ซึ่งร่วมงานกันได้ดีมากๆๆ
ชื่อ หลิวซือฟ่าน กับ จ้าวหย่านะ
แถมได้ล่ามภาษาอังกิด-จีนอย่าง "แอคชั่น"
มาช่วยทำให้พวกเราเข้าใจกันมากขึ้น
แล้วสำหรับการแสดงบนเวที ทุกอย่างราบรื่น
เป็นไปได้สวยงามมากๆ ทุกคนเยี่ยมยอด
ไม่น่าเชื่อว่าจากการที่คนแบนด์ วันๆเอาแต่กินเหล้าๆๆๆๆๆๆ
แต่จะสามารถแสดงได้ดีขนาดนี้
คนดูก็ตอบรับดีมาก เล่นด้วยกับพวกเราตลอด
พอพูดภาษาจีนก็มีเสียงหัวเราะพร้อมปรบมือให้กำลังใจ
แถมตอนจบการแสดง
คนดูมาขอลายเซ็น
มาขออีเมล์
ขอถ่ายรูปพวกเราใหญ่เลย
มีนักข่าวมาสัมภาษณ์
เปรียบประหนึ่งเป็นซูปเปอร์สตาร์ตัวน้อยๆๆ 555
หลังจากนั้น เรามีความสุขมาก
อิ่มไปหมด กินอะไรไม่ลง
เพราะความประทับใจที่อัดแน่นล้นหัวใจ
จนเรากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า
ตั้งแต่เราอยู่ซียูแบนด์มา3ปี
ยังไม่มีงานพิธีกรครั้งไหน
ที่เราประทับใจเท่าครั้งนี้
เป็นอีกวันหนึ่งในชีวิต ที่เรามีความสุขมากมาย
พอถึงดรงแรมตอนประมานตี1 แทนที่เราจะนอน
เรากลับมานั่งเขียนไดอารี่ บันทึกทุกความประทับใจ
ถ่ายทอดผ่านตัวอักษร...จนถึงตี4
นึกถึงงานนี้ทีไร ก็สามารถอมยิ้มได้ทุกที
ส่วนที่มหาวิทยาลัย เซียะเหมิน (Xia Men)
ทีนี่ เราก็ประทับใจ คนดูตอบรับดีไม่แพ้กัน
แถมที่นี่ เรากะพี่เล็กได้แสดงความสามารถกันแบบเต็มๆ
เพราะไม่มีพิธีกรภาษาจีน เลยเลนกับคนดูได้เต็มที่
กับบททั้ง9ช่วง ที่ต้องออกไปพูด
ทีแรกตอนซ้อมที่เมืองไทย
แอบบ่นกับพี่เล็กว่า
ช่วงเยอะ+ถี่มาก เราไม่เคยออกถี่ขนาดนี้เลย
แต่พอแสดงจริง
ทุกช่วงผ่านไปเร็วมาก
เรากะพี่เล็กชอบแทบทุกช่วงที่ออกไปพูดเลย
ถึงจะประหม่าตื่นเต้นแค่ไหน
แต่พอมองลงไปที่ข้างล่างเวที
เห็นถึงรอยยิ้มและแววตาของคนดูที่ส่งมาให้
ทำให้เรามีแรงมีกำลังใจ มีพลังสู้ต่อไปเยอะเลย
ยังไงขอบคุณนร.ไทยในจีนทุกคน
ที่ทำให้บรรยากาศครั้งนี้อบอุ่นขึ้นมา
ขอบคุณ...ลุงตัน ที่ทำให้พวกเรามีโอกาสได้ไปแสดงที่จีนครั้งนี้
ขอบคุณ...อาจารย์จ๋า สำหรับทุกคำแนะนำที่ดีๆ
ขอบคุณ...อาจารย์กรรณิการ์ อาจารย์วิทยา และอาจารย์ร่วมทริปทุกๆท่าน
ที่อาจปวดหัวกับคำพูดคำจาของชาวซียูแบนด์
ขอบคุณ...พี่ปิติ พี่เต๋อ พี่โคล พี่มี่ ที่ทำให้โชว์ครั้งนี้ราบรื่นไปได้ด้วยดี
ขอบคุณ...นักดนตรี นายเล่นดนตรีด้วยใจกันจริงๆ เรานับถือ
ขอบคุณ...นักร้อง สำหรับทุกสีสันบนเวที
ขอบคุณ...แสงเสียงและประชาสัมพันธ์ที่ทำให้โชว์ออกมาสมบูรณ์แบบ
ขอบคุณ...พิธีกรคู่อย่างพี่เล็ก ที่ฝ่าฟันหลายๆสิ่งมาด้วยกัน
ขอโทดนะ...ถ้าเกิดทำให้พี่เล็กรู้สึกเหงาๆบ้าง ในบางช่วงเวลาที่นั่น...
ขอบคุณ...อัด พี่ปอม พี่ฝ้าย ปุ้ย สำหรับกำลังใจที่มีให้พาร์ทพิธีกร ปลื้ม..นะ
ขอบคุณ...ผู้ชมทุกคนทั้ง2มหาวิทยาลัย ที่ช่วยเต็มเติม สีสันในค่ำคืนนั้นให้เป็นค่ำคืนที่มีความหมาย
สุดท้าย...เราสัญญาว่า
ทุกความประทับใจ ทุกภาพบรรยากาศที่ดี
ถูกสลักลงไปบนหัวใจของเราเรียบร้อยแล้ว
และมันจะไม่มีทางเลือนหายไปจากหัวใจของเราได้เลย
....แม้เสี้ยวนาที....
ปล.ถึงแม้จะแอบบ่นเรื่องไกด์ ไปซักเล็กน้อย
เพราะดูเหมือนทุกอย่างในเกาะเซียะเหมินจะเป็น "ที่...สุดดดด"
แต่ก็ทำให้พวกเราได้ มุก ขำๆ+ประโยคเด็ดจากการไปทริปนี้
ส่วนโรงแรม...เพอร์เฟกต์ค่า ดีมากกกกกก เยี่ยมๆๆ
สำหรับอาหารการกิน...ไม่ต้องพูดถึง หรูหรา ภัตตาคารตลอดทริป...
ถึงแม้จะได้กินกุ้งตาโตทอดกรอบทุกมื้อก็เหอะ
ที่เที่ยว...เอ่อะ!!
ขอบคุณ..ร้านขายครีมบัวหิมะ...ทาแล้วจาสวยที่สุดดดดด
ขอบคุณ..ชาหิมะ ดื่มแล้วจะผิวพรรณดี ที่สุดดดดด
ขอบคุณ...ผ้าไหมหิมะ ห่มแล้วจะอุ่นที่สุดดดดดด
ขอบคุณSM (Snow Mall) ห้างหิมะ...ที่สุดดดดดดดด
สำหรับเพื่อนๆที่รอของฝากแล้วยังไม่ได้..
อยากบอกว่า ดิชั้นขอโทด
เพราะไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย นอกจากหินๆๆ วัดๆๆๆ
ส่วนคนที่ได้ของฝาก ล้วนแล้วแต่มาจาก ร้าน 88 หน้าดรงแรม ซึ่งคล้ายๆ7-11บ้านเรา
คือตั้งใจไปซื้อของฝากมากมาย ชอปกระเป๋าฉีก...
แต่พอไปถึง ... ไม่สามารถซื้ออะไรได้เลย ไม่ใช่ของแพง
แต่มันไม่มีอะไรจิงๆ เพราะที่แต่ละที่...เอ่อะ...ไม่อยากพูด
เอาเถอะคิดว่าเราไปทำงานละกัน ไม่ได้ไปเที่ยว
งั้นขอติดไว้ก่อน...นะ
เผื่อปีหน้า ได้ไปกรุงเวียนนา ออสเตรียแล้วจะขนมากเป็นลังๆเลย
แล้วเราจะได้ไปมั๊ย!!!
คราวนี้ได้ไปแน่....ชัวร์...ไปนอนไง ไปละ
October 30 น้ำแข็งใส...ไปทัวร์จีน30 ต.ค. 49
วันนี้แล้วสินะ ที่เราต้องออกเดินทางไปจีน
กับ C.U.BAND ไปทำหน้าที่พิธีกร กับสมาชิกอีก ประมาณ 40 ชีวิต
คอนเสิร์ตแบนด์ครั้งนี้ ไปเล่นไกลถึงมหาวิทยาลัยXia MenและHua Qiou
เฮ้อ...แอบเครียดกับบทภาษาอังกฤษและภาษาจีน....ไม่ใช่ภาษาพ่อภาษาแม่นี่นา
พื้นฐานจีนติดลบ พื้นฐานอังกิดเป็น 0 เหอะๆๆๆ เว่อร์ไปมะ
แต่ด้วยความยากของบทพิธีกร และเหล่าครูเคท+แอนดรูว์บิ๊กส์ทั้งหลาย
ที่มาคอยชี้แนะ ชี้นำ จนบางครั้ง......นะ
คนที่เราบ่นให้ฟังบ่อยๆคงเข้าใจความรุ้สึกเราเนอะ
ยังไงก็ตาม เราต้องขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้เรามาตลอด
อย่างน้อยทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องผ่านงานนี้ไปให้ได้
ปล.ขอบคุณ...พี่เล็ก คนที่อยู่เคียงข้างทุกเวลา อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยกำลังใจ ไม่ต้องถามแล้วนะว่ารักมากแค่ไหน
ขอบคุณ....แก..เอ๋ย สำหรับคำพูดที่ทำให้เราฮึดที่จะสู้กับงานครั้งนี้ อย่าเพิ่งเบื่อนะ ถ้าเราบ่นให้ฟังบ่อยๆ
ขอบคุณ....ก๊อก สำหรับการช่วยเหลือในการแปลบทพิธีกร ถ้าไม่มีแก ไม่รู้ว่าป่านนี้เราจะเป็นไง
ขอบคุณ....ปุ้ย สำหรับการช่วยเหลือเรื่องบท + การฝึกออกเสียง ไว้เรากะพี่เล็กจะเอาพานพุ่มไปถวายนะ
ขอบคุณ...หนู ที่คอยเป็นห่วงเป็นใย พร้อมคำแนะนำดีๆในการใช้ชีวิตที่นั่น
ขอบคุณ แม่จ๋า และป๋า บุคคลสำคัญที่สุด ที่อยู่กับลูก และเข้าใจลูกทุกวินาทีจิงๆ รักแม่กะป๋านะจ๊ะ
ถึงแม้ใครก็ตาม ที่เราไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่เรารับรุ้ถึงทุกความห่วงใยที่มีให้นะ....
ขอให้ผ่านงานนนี้ไปได้ด้วยดีเถ๊อะ.........เฮ้อออออ ไม่อยากไปเลยอ่า.....งือๆๆ
แล้วเราจะกลับมาอัพอีกครั้ง หลังจากกลับมาจากจีน ( อาทิดที่ 5 พ.ย. 49 )
ขอไปนอนเอาแรงก่อนนะ....รักค่ะ
October 20 น้ำแข็งใส...กลับไปเจอเพื่อน20 ตุลาคม 49
ลองนึกดูนะว่า....
ยังจำบรรยากาศสมัยเรียนม.ปลายได้มั๊ย?
ยังจำวีรกรรมที่เคยก่อตอนมัธยมได้รึปล่าว?
แล้วยังจำบุคคลที่อยู่ในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์เหล่านั้นได้ดีแค่ไหน?
แน่นอนบุคคลเหล่านั้น คือ กลุ่มคนที่ทำให้ชีวิตวันเรียนของเรามีความหมาย
กลุ่มเพื่อนของเราตอนม.ปลาย ทั้ง10คน ที่ได้เรียนด้วยกันมาตลอด3ปี
มีเรื่องสุข เรื่องสนุก เรื่องเศร้า เกิดขึ้นมากมาย แล้วพวกเราก็ผ่านมาด้วยกัน
จนกลายเป็นความรู้สึกที่ผูกพัน...เต็มไปด้วยมิตรภาพ
แล้ววันนี้พวกเราก็นัดมาเจอกันอีกครั้ง
หลังจากไม่ได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตามาเกือบ 3 ปี
จากทั้งกลุ่ม 10 คน แต่มากันได้8คน
นำทีมโดยนัต ณีว เอ๋ย แอม แนน เฟิร์น ปุ้ย
ส่วนอีก2คนติดธุระเร่งด่วน--ยังไงก็ดูรูปไปพลางๆก่อนละกัน
พวกเราก็จัดการเลือกร้าน นัดวัน เวลา
สุดท้ายก็มาลงตัวที่ร้านHot Chilli
บรรยากาศสบายๆ สไตล์Pub&Restaurant
พอไปถึง พวกเราก็ได้นั่งโต๊ะหน้าเวที ตรงนักร้องพอดีแป๊ะ!!
ตอนแรกก็บ่นๆว่าพวกเราจะเม้าท์กัน
ถ้ามานั่งหน้าเวทีงี้รำคาญเสียงเพลงตายเลย
แต่ก็เอาวะ...เผื่อนักร้องหล่อ
แล้วพอนักร้องมา พวกเราก็เกิดอาการดี๊ด๊า โดยเฉพาะแอมและเรา
นักร้องน่ารักจัง...แต่แอบรุ่นเดอะอ่ะ
แต่มองไกลๆ+ใส่หมวกแก๊ปอำพรางยังพอเนียนได้อีก
ตลอดเวลาพวกเราก็กินๆ เม้าท์ๆ แซวพี่นักร้องไป
เค้าก็เล่นกลับด้วยไง...555+ ไม่กลัวลูกเมียรู้เหรอเพ่!!
หมาหยอกไก่ มุกจีบเสี่ยวๆ ได้ขนมาใช้ออกอากาศก็งานนี้แหละ
แต่ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก แหม...ก็โต๊ะหน้าสุด แถมเป็นสาวๆยกแก๊งค์
จะพลาดได้ไง...จิงม๊าาาา
"เสื้อม่วงขอเพลง...แต่เสื้อเขียวขอนักร้องได้มั๊ยอ่า"
"แหม...ถ้าขอเพลงมาเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวผมไร้ท์แผ่นให้เลย แต่ทิ้งเบอร์โทไว้นะ จะได้โทไปบอก"
"ช่วงนี้อกหัก กะจามาหาจากโต๊ะหน้าเนี๊ยะแหละ"
"ลุกขึ้นมาโยกได้เลยครับ เด๋วแถมหอมแก้มฟรี...(แหวะๆๆ)"
"ผมถ่ายรูปให้เนี่ย มือสั่นหมดแล้วครับ เพราะแบบที่ให้ถ่ายสวยๆกันทั้งน๊าน"
"เหรอคะ คนถูกถ่ายก็ใจสั่นเหมือนกันค่า ก็ตากล้องหล่อขนาดนี้"
ฯลฯ
เป็นที่สนุกสนานร่าเริง...ระหว่างนั้นพวกเราก็เอาแต่เม้าท์ๆๆ
เสียงดังลั่นร้าน วี๊ดว๊ายกระตู้วู้ แถมบ้ากล้องหยั่งกะอะไรดี
เด๋วๆถ่ายรูป เด๋วๆถ่ายรูป จนคนเค้ามองว่าเอ๊ะพวกนี้เป็นอะไร
พี่นักร้องเลยแซวว่า "อย่าตกใจครับ น้องพวกนี้ไม่ใช่คนไทย
เป็นคนต่างชาติ ประมาณ ปานามาน่ะครับ เค้าเลยถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก" 55
ก็ทำไงได้ คนมันไม่ค่อยได้เจอกันนี่นา...ไม่เป็นไร ไม่อายๆๆ
ในที่สุดพวกเราก็เริ่มพุงกาง...อิ่มแปร้ ทั้งอาหารตา อาหารปาก
มื้อนี้ เป็นมื้อพิเศษจิงๆ ได้อัพเดทข่าวคราวความเป็นไป
และเรื่องราวชีวิตกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง
HaPpY~hApPy จิงๆ
หลังจากนั้นพวกเราก็เคลียร์บิล ก่อนแยกย้ายกลับบ้าน
ประกอบกับเป็นช่วงเปลี่ยนวงขึ้นมาเล่นพอดี
ก็เลยได้แอบคุยกะพี่นักร้องนิดหน่อย...
สืบรู้มาว่า พี่เค้าไม่ได้ร้องประจำที่นี่ แต่พี่เค้ามาแจมเฉยๆ
(โห...กะจะแวะมาบ่อยๆ จาได้มานั่งมองหน้า รู้งี้ไม่มาแระ ฮ่าๆๆ)
เวลาได้คุยใกล้ๆ เราก็สติไม่ค่อยอยู่กะเนื้อกะตัว...
..........----...........
เพราะมัวแต่นั่งนับรอยตีนกาของพี่เค้า ก๊ากๆๆๆ
เอ๋ยบอกว่า เวลายิ้มแล้วเหมือนพี่ติ๊ก-เจษเหอะ 55ได้ใจได้อีก
ทีแรกกะจะไปต่อที่รูท-RCA แต่เอ๋ยก็ไม่สะดวกเพราะใส่ชุดนักศึกษามา
แล้วเราก็มีแคสงานดีเจครีเอทีฟวันพุ่งนี้ตอนเช้า ก็เลยควรกลับบ้านไปพักผ่อน
ขอแปะไว้ก่อนละกัน ไว้คราวหน้าเนอะๆๆ...ค่อยไปแด๊นซ์ๆๆกัน
เอาเป็นว่าวันนี้พวกเราก็แยกย้ายกันนะ
Thanx ณีว ที่จุดประกายความคิดให้พวกเรานัดเจอกัน
Thanx นัต ที่เสนอไอเดียแนะนำร้านนี้ Hot Chilli
Thanx แนน ที่คอยเป็นไกด์นำทาง พร้อมๆกับช่วยแสวงหาร้าน
Thanx เฟิร์น ที่สละเวลาเฝ้าบ้านออกมาเจอกัน ขอโทดด้วยที่สั่งไก่มาให้แทะจนฟันปลอมเกือบหลุด เอิ๊กอ๊ากๆ
Thanx ปุ้ย ที่มาช่วยยิ้มตาหยี..แถมคอยเสิร์ฟน้ำให้ตลอดเวลา รับจ๊อบร้านนี้ก็ไม่บอก
Thanx แอม ที่อุตส่าห์แวะเวียนมาหา ถึงแม้ช่วงนี้กำลังเจ็บป่วยกับปัญหาหัวใจอยู่ก็ตาม
Thanx เอ๋ย...ที่เป็นนักเดินทางรอบโลก แถมยังอุตส่าห์ถ่อมาจากมธ.ท่าพระจันทร์เพื่อมาเจอกัน
ถึงแม้จะมาถึงเป็นคนสุดท้ายก็เหอะ...แต่เห็นความตั้งใจเต็มเปี่ยมของแกจิงๆ
แล้วก็เลือกบ้าได้แล้ว เค้าอุตส่าห์ดีกับแกจาตาย--เช้าใจมิ
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่อุตส่าห์ออกมาเจอกาน ทำให้วันนี้เป็นวันที่เรามีฟามสุขอีกวันนึงเลยแหละ!!
................................................
เฮ้อ!! เกริ่นถึงเรื่องเพื่อน แต่ที่พิมมายาวๆเนี่ย
ดันเม้าท์แต่เรื่องผู้ชาย เพิ่งจะมาเข้าเรื่อง
ก็อีตอนท้ายๆที่Thanxเนี่ยแหละ...เหะๆๆ
October 16 น้ำแข็งใส...พิธีกรงานวันทรงดนตรีจากงานที่ระลึกวันทรงดนตรี 20 กันยายนของทุกปี
ปีนี้พิเศษมากกว่าปีอื่น เพราะงานวันทรงดนตรีเลื่อนมาเป็น
วันศุกร์ที่ 13 ตุลาคม 49 จากการปฎิรูปเมื่อวันที่ 19 กันยา
งานปีนี้ดีใจมากมาย
ที่เห็นเพื่อนๆครุสาสตร์ไปช่วยงานกันตรึมเลย
เราไม่รู้ว่าเพื่อนๆไปเพราะถูกบังคับเกณฑ์ให้ไปหรืออย่างใด
---แต่เราดีใจนะ----
ที่ก่อนขึ้นเวที
เราเดินไปตรงทางเข้าหอประชุม
เจอเพื่อนๆที่รู้จัก
.....
คือโดยปกติแล้ว งานแบนด์เกือบทุกงาน
น้อยครั้งมากที่เราจะบอกให้เพื่อนๆไปดู
ไม่รุ้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน
แบบว่าเกรงใจอ่ะ
กว่าจะข้ามฝั่งไปดู บางทีงานก็เลิกค่ำ
เลยไม่ค่อยได้บอกกล่าวกันเท่าไหร่
เพราะฉะนั้นเวลาเราเห้นเพื่อนๆมา เราก็จะดีใจเป็นพิเศษ
ถึงแม้เพื่อนๆอาจจะไม่ได้ตั้งใจมาดูเราก็เถอะ
แต่อยากบอกให้รู้นะ ว่ามันเป็นกำลังใจให้เราอย่างดีเลยแหละ
งานทรงดนตรีปีนี้
หลายคนสงสัย ว่าทำไมน้ำแข็งขึ้นพูดน้อยจัง
ทำไมไม่เป็นพิธีกรช่วงแรก
....
ก็เพราะว่าทีแรกงานมีวันที่ 20 กันยา
แต่เรามีสอบเลิก 6 โมง
เราเลยแบ่งช่วงให้น้องลูกน้ำขึ้นก่อนช่วงแรกๆ
แล้วพองานเลื่อน ช่วงพิธีกรก็ยังเหมือนเดิม
เราก็เลยออกแค่นิดเดียว
แต่ความจิงแล้ว
มันก็เท่าๆกันแหละนะ
เพราะพิธีกรทั้ง5คนก็แชร์ช่วง เท่าๆกัน
แต่แบบช่วงที่เราออกช่วงที่4
เราแบบอับอายมาก
เพราะทุกอย่างผิดคิวหมดเลย
พูดก็ไม่รู้เรื่อง วกไปวนมา
ทั้งๆที่ตอนซ้อมก็ซ้อมไว้ดิบดี
แต่เป็นเพราะหลายๆอย่างที่มันผิดคิว
แล้วที่สำคัญเค้าไม่ได้run throughช่วงนี้ด้วย
เลย งงๆเอ๋อๆ กับการออกไปหน้าเวที
แต่ก็เอาเถอะ...มันผ่านมาแล้วนี่นา
อีกอย่างนึงนะ...ก็เราประทับใจนิก(พิธีกรคู่)มากๆ
ที่คราวนี้นิกคอยอยู่ข้างๆเรา
เป็นกำลังใจให้กัน แล้วทำให้เราออกไปพูดอีกครั้งในช่วงสุดท้าย
ผ่านไปด้วยดี...ขอบใจนิกนะ
ผ่านไป 3 ปี แล้วเหรอเนี่ย กับงาน
"คอนเสิร์ต วันที่ระลึกวันทรงดนตรี"
เร็วเนอะ...
เราจะได้เป็นพิธีกรในงานนี้อีกแค่ 2 ครั้งเท่านั้น
เมื่อเราสิ้นสุดชีวิตการเป็นนิสิต
เราก็จะกลายมาเป็น พี่เก่าc.u. band
แล้วมานั่งดูความสำเร็จของน้องๆ
ในพาร์ทพิธีกร...
แบบที่พี่กีต้าร์ พี่นก พี่ปุ้ย พี่อาร์ม พี่มะยอย พี่เบญ ฯลฯ
ที่เคยมานั่งดูเราอยู่ที่หน้าเวที
ตอนนี้ เราก็ต้องถ่ายทอดสิ่งที่เราได้รับมา
ให้กับน้องลูกน้ำและน้องคิงส์ น้องพิธีกรของแบนด์
ที่จะช่วยกันสานต่อความฝันและหน้าที่นี้ต่อไป
-----
ถึงแม้ว่าลูกน้ำและคิงส์จะเหนื่อยจะท้อ
แต่เราก็อยากให้น้องทั้ง2ได้มีพลัง สู้ต่อไป
อาจคงต้องใช้เวลา กว่าที่บ้านจะเข้าใจ กว่าที่น้องจะปรับตัวได้
ถึงแม้มันจะนาน แต่ก็ต้องมีสักวันที่น้องทั้ง2คนได้เรียนรู้ว่า
การเป็นพิธีกรของแบนด์มันมีค่าและมีความหมายแค่ไหน...
รักลูกน้ำ รักคิงส์นะ
-------------------------------
สำหรับพี่เล็ก...ขอบคุณที่เป็นพี่ที่ดีมากๆมาตลอด
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ถึงทำให้น้ำแข็งรักพี่เล็กได้มากมายขนาดนี้
ดีใจมากๆที่ได้เป็นน้องสาวของพี่ชายชาตรี!! อย่างพี่เล็กนะ... October 11 น้ำแข็งใส...หายไปนานกลับมาแล้วนะ...หลังจากที่หายไปนาน
เพราะมีภาระกิจอันใหญ่หลวงคือเรื่องเรียน
แต่วันนี้ เคลียร์ทุกอยางเสร็จหมดแล้ว....
กับรายงาน ที่ทำมาตลอด 3 วัน 3 คืน ก็เพิ่งส่งไปเมื่อวาน
ประทับใจกับรายงานวิชาed socมาก
กับการนำเสนอรูปเล่มแบบแมกกาซีน พอทำออกมาแล้วไปขายได้เลยนะเนี่ย
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนในกลุ่ม ก๊อก โนฟ เหมียว แน็ท มีมี่ ฝน ที่ช่วยกันเสกสรรค์ปั้นแต่ง
จนทุกๆคอลัมน์ออกมาสมบูรณ์...เอา เอไปทั้งกลุ่มเลยละกัน เนอะๆๆๆ
วันศุกร์ที่ 13 นี้ มีงานวันที่ระลึกวันทรงดนตรี
(หลังจากเลื่อนมาจากวันที่ 20 กันยา เพราะเหคุการณ์ไม่สงบทางการเมือง)
เราต้องไปเป็นพิธีกรงานนี้อีกครั้ง ท่าทางคนจะมาเยอะแน่เลย
ถ้าใครสนใจก้ไปดูกันได้ ที่หอประชุมจุฬา ตั้งแต่5โมงเย็น-3ทุ่มค่า
ช่วงที่ผ่านมา...เราก็วุ่นวายอยู่กับงานนอก กับการไขว่คว้า
หาโอกาสที่เข้ามาทั้งหลาย เป็นเพราะว่าตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นปีแล้ว
ว่าปี49นี้ เราจะไม่ปฏิเสธโอกาสต่างๆที่เข้ามา แล้วเราก็ทำได้อย่างี่ตั้งเป้าหมายไว้จิงๆ
ดีใจกับตัวเองจัง...แต่มันก้เหนื่อยนะ กับการวิ่งวุ่นทำโน่นนี่นั่น เพื่อให้เราได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก
เด๋วไปcastพิธีกร เด๋วส่งdemoมันก็มีทั้งที่เงียบหาย และได้รับการตอบกลับ
แต่ที่ตอบกลับมาน่ะ....จะได้ทำจริงๆเมื่อไหร่หล่ะ
-----
เมื่อวานพี่ที่Gen-X Academyโทมา บอกว่าเห็นน้องอ่านข่าวไอทีวี
ทีแรกก็ดีใจ นึกว่ามีงานไรเข้ามา
คุยไปคุยมา...ผลสุดท้าย คือจะให้ลงครอสเรียนการฝึกพูดเพื่อเป็นผู้ประกาศข่าว
เท่าไหร่รู้มั๊ย.....
19,000 เอ๊งงงงงงงงง
เอาเถอะ เอาเลยยยยยย
..อยากรู้จังว่า ถ้าเรียนจบแล้ว จะได้เป็นผู้ประกาศจิงๆเลยมั๊ย
เพราะบทสรุปสุดท้าย มันก็เหมือนอย่างที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้แหละ
คือ ไปสมัครโครงการ/ประกวด ได้เข้ารอบ
เวิร์คชอป เรียนรู้การเป็นผู้ประกาศ พิธีกรที่ดี พัฒนาบุคคลิกภาพ เรียนโน่นนี่นั่น
สุดท้าย...โครงการยุบ เลิก เงียบบบบบ
เหล่านี้คืออะไร----วงจรอุบาทว์ งั้นเหรอ
555+ ขำในชะตากรรมตัวเอง
ก้แค่อยากระบายง่ะ
August 11 น้ำแข็งใส....กับเรื่องราวชีวิตช่วงนี้ไม่คอยได้อัพเลยอ่ะ เพราะมีเรื่องเข้ามามากมายในชีวิต....
ทั้งเรื่องที่ทำให้รู้สึกแย่...ทั้งเรื่องที่น่าดีใจ
ก่อนอื่น...ต้องขอบอกไว้ก่อนกับ ความทรงจำอีกครั้งหนึ่งในชีวิต
กับ--- "รายการสีสันตะวันออก"
เมื่อวันอังคารที่ 1 สิงหา 49
เรา พี่เล็ก พี่กีต้าร์ มีถ่ายรายการที่สยาม
แต่...เป็นการถ่ายรายการ เพื่อแคสงานเท่านั้น....
เรามาแต่เช้า...9โมง เพื่อนัดเจอพี่โปรดิวเซอร์รายการ
หลังจากนั้น เราก็ตะลุยถ่ายงาน
ลางดีตั้งแต่ออกจากบ้านเลยคือ
"ฝนตกพรำๆ"
แต่เรา ก็ไม่ย่อท้อ....ยอมถ่ายท่ามกลางสยฝนนั่นแหละ
ถ่ายไปประมาณ3เบรค ปรากฏว่าลางดีอันที่2 คือ
"เทปที่ถ่ายมาเสีย...."
หลังจากนั้น เราก็ต้องเริ่มถ่ายกันใหม่ และย้ายมาถ่ายต่อที่บายพาส
ในช่วงอัพเดท เทรนด์แฟชั่น เราติดต่อสัมพาดพี่เจ้าของร้านเรียบร้อย
พอจะเริ่มถ่าย ลางดีอันต่อมา
"ไมค์เจ๊ง"
ทำให้ไม่สามารถถ่ายต่อได้ พี่เค้าต้องหาร้านซ่อมไมค์
ส่วนเราต้องแว๊บ ไปเปลี่ยเสื้อผ้า เพื่อเข้าเรียนบาลีตอนบ่าย
อารียา โดดเรียนได้ทุกวิชา ยกเว้นวิชาบาลี
"คุณมีสิทธ์ขาดเรียนวิชาของผมได้เต็มอัตรา
แต่คุณไม่มีสิทธิ์ทำข้อสอบผมไม่ได้"
แล้วอย่างงี้ ใครจะกล้า!!!
แล้วหลังจากนั้น..เราก็ต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า
และพี่เค้าก็มารับที่หน้าคณะ เพื่อไปถ่ายต่ออีก3เบรคที่เหลือ
เส้ดประมาณ1ทุ่ม พี่เค้าก็คุยเรื่องการทำงานวันนี้
เค้าก็ชม แล้วบอกว่าโอเคเลยนะ ได้เลยแหละ
เด่วพี่จะติดต่อมาภายใน2วัน เราได้ร่วมงานกัน
ให้ไปคิดค่าตอบแทนมานะ...
พี่เค้าก็ยกตัวอย่าง....เราถึงกับอึ้ง
เพราะค่าตอบแทนมันน้อยอ่ะ
นอกจากจะเป็นพิธีกรแล้ว
เรายังต้องคิดสคริปต์เอง
จัดรูปแบบรายการเอง
เราต้องทำเยอะขนาดนี้
แต่ค่าตอบแทนที่ได้น้อยกว่ารายการอื่น
ที่เราเคยไปถ่ายแบบเป็นพิธีกรอย่างเดียวอีก
แล้วพี่เค้าบอกว่าจะเอาเทผที่เราถ่ายไปวันนี้
ไปออกอากาศแล้วจะส่งค่าขนมมาให้
แล้วทุกอย่างก็เงียบ---
แต่ไม่เป็นไรหรอก...
ถือซะว่าเป็นอีกหนึ่งบทพิสูจน์ที่ทำให้เราแกร่งขึ้นละกัน
-----------------------------------------
วันนี้ วันที่11ส.ค. The Gangพากันไปเลี้ยงวันเกิด
@Grand Oishiมาแหละ จิงๆแล้วเป็นการเลี้ยงวันเกิดย้อนหลัง
ของก๊อก พีท และแจ็ค สรุปคือเรากะหนู อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ!!
แต่วีรกรรมครั้งนี้ ก็คงไม่ลืม(อีกแล้ว) เพราะการวีนของเรา
แต่...แต่...แต่ไม่ใช่ความผิดของเรานะ
คิดดูดิ อุตส่าห์เข้าเว็บโออิชิ เช็คราคาดูแล้ว
นอกจากนั้นยังโทถามด้วยนะ เค้าบอกว่าโปรโมชั่นนิสิต
จัน-สุก 500 net.- อ่ะดิ
แต่พอบิลมาเก็บ 3800 กว่าบาท เราก็งงๆ
แต่ก๊อกมันก็ เอาเครดิตการ์ดให้พนักงาน โดยไม่พูดอะไรซักคำ
เอาหล่ะสิ...อะไรเนี่ย...มันเกินมาจากไหนว๊า...
ขอโทดนะคะ...ตอนนี้มีบัตรนิสิต โปรโมชั่นใช่มั๊ยคะ
อ๋อ...เฉพาะจัน-พฤค่ะ
อะไรคะ เพิ่งโทถามมาเองที่Oishi Call Center
เอ่อ...เด๋วจะเช็คให้นะคะ
------หายไปซักพัก-----
ระหว่างนั้น ดิชั้นก็ไม่ยอม โทไปที่ Oishi Call Centerอีกครั้ง
ปรากฎว่า โอเปอเรเตอร์ยังคงบอกว่า โปรโมชั่นจ-ศ500.-เหมือนเดิม
เราเลยถามชื่อโอเปอเรเตอร์อีกครั้ง
และเมื่อพนักงานกลับมาบอกว่า
เอ่อ...ถามแล้วนะคะ จัน-พฤเท่านั้นค่ะ
โทถามแล้วเหมือนกันค่ะ เมื่อกี๊เอง คุณ...ก็บอกว่าจัน-สุกค่ะ ตกลงยังไงกันแน่ ขอพบผู้จัดการหน่อยค่ะ
-----หายไปพักนึง...ผู้จัดการเดินมา----
ต้องขอโทดจิงๆครับ ที่โอเปอเรเตอร์แจ้งผิด คือจริงแล้วจัน-พฤครับ เมื่อกี๊ทางเราโทไปcomplainแล้วครับ
แล้วไงคะ กับส่วนต่างที่เหลือ ลูกค้าต้องรับผิดชอบเหรอคะ
เอ่อ..ยังไงผมจะใช้สิทธิ์ของผมลดให้ 10%
แต่ก็ยังไม่เท่าโปรโมชั่นเลยนะคะ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ระดับแกรนด์นะคะ เสียความรู้สึกค่ะ
งั้นผมแถมGift vocherให้ด้วย ใบละ100บาท 5ใบใช้ในคราวหน้า
อืม...คือแบบพอเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วก็คงไม่มีคราวหน้าแล้วแหละค่ะ ขอใช้คราวนี้เลยนะคะ
เอ่อ...ไม่ได้น่ะครับ ต้องเป็นคราวหน้า
งั้นเหรอคะ...นอกจากที่ลูกค้าต้องรับผิดชอบส่วนต่างแล้ว ทางร้านจะไม่รับผิดชอบอะไรหน่อยเหรอคะ
ครับๆๆ เด๋วผมจัดการให้
----ความจริง เราใช้เวลาคุยนานมาก สรุปใจความให้แค่นี้ก็พอ----
ผลสุดท้ายคือ ก๊อก พีท แจ็ค ก็จ่ายกันไป ในราคา
ลดจากGift Vocher5ใบนั้น
แต่ก็เอาเหอะ...ถือซะว่าเรามากินกันนานทีปีหนละกัน
แล้วการกินโออิชิคราวนี้ ก็ทำให้เราล้นมาถึงคอ เดินไม่ได้เลยครับท่าน!!
-----------------------------------
July 23 น้ำแข็งใส...สอบMid Termโอ๊ย!! จะสอบมิดเทอมแล้ว
สอบ 4 วิชา กับ Quizอีก 2 วิชา
แล้วหลังจากสอบในตารางผ่านไป
ต้องสอบมิดเทอมนอกตารางอีก2วิชา
ถือเป็นการสอบมิดเทอมที่เยอะที่สุด
เพราะปกติ วิชาเอกของเราไม่มีสอบมิดเทอม
ฮือๆๆ
ยังจำได้อยู่เลยว่าช่วงมิดเทอมปีที่แล้ว
นอนตีพุง ดูเอเอฟ2อยู่ที่บ้าน
ในขณะที่เพื่อนคร่ำเครียดกับการอ่านหนังสือสอบ
ส่วนปีนี้เราก็คร่ำเครียดกับการอ่านหนังสือสอบ
แต่ก็ยังไม่พลาดดูเอเอฟ3อยู่ดี
Reality ขึ้นสมอง....
แปลกดีweekนี้ คนที่ร้องดีที่สุด
คือ "เพชร" กลับได้คะแนนโหวต
น้อยที่สุด และ ต้องออกจากบ้าน
...ยุติธรรมดีแท้...
ไปอ่านหนังสือต่อดีก่า
สู้ สู้...สู้ตาย July 07 น้ำแข็งใส...มีน้องบอกก่อนเลย ว่า ..
"ชั้นไม่ได้ท้องนะยะ"
แต่เป็นเพราะว่า
ตอนนี้ เรามีน้องที่จะผูกพันกับเรามากขึ้นอีก 3 คนแน่ะ
น้องของเรา2คนแรก
ที่มาร่วมในPartพิธีกร C.U.BAND
เป็นสมาชิกใหม่...
นั่นคือ
น้องลูกน้ำ - บัญชี กับ น้องคิงส์-รัดสาด
น้องใหม่ของเราทั้ง2นี้ จะเป็นคนที่เรา
ได้ใกล้ชิด ผูกพัน และพูดถึงบ่อยๆ
เหมือนกับที่เรา พูดถึง พี่กีต้าร์ พี่เล็ก และนิก
เพราะเป็นกลุ่มคนอีกลุ่มหนึ่งในจุฬาฯ
ที่เราไว้ใจและรักมาก....
พูดถึงลูกน้ำ...เป็นน้องที่น่ารักอ่ะ
ตั้งใจทำงานดี พื้นฐานครอบครัวคล้ายๆกับเราเลย
เป็นลูกคนเดียว พ่อแม่เป็นอาจารย์ ฯลฯ
ต่อไปนี้ เวลาที่ไปทัวร์คอนเสิร์ต ไปสัมมนา
ลูกน้ำก็จะต้องนอนด้วยกัน กินด้วยกันกับเรา
สงสัยต้องคอยดูแลเรา เหมือนอย่างที่พี่กีตาร์
เคยดูแลเราด้วยม๊างงงงงง
ส่วนคิงส์ หนุ่มน้อยเมืองเพชรฯ รู้สึกโดน!!
ตั้งแต่ตอนมาแคสละ แบบว่าฮามากๆๆ
ความสามารถพิเศษ คือการทำท่าเลียนแบบน้องทราย
เหมือนมากอ่ะ มีรางวัล ที่3 การแข่งขัน
น้องทราย คอนเทสต์ ของรายการสาระแน การันตีด้วยอ่ะ
พอนึกถึงหน้า คิงส์ ทีไร เรานั่งขำทู๊กที.....
ช่วงนี้เราเลยต้องเข้าแบนด์บ่อยๆ เพื่อไปเจอน้องๆ
และทำความรู้จัก+สนิทกันให้มากๆ
-----------
ส่วนน้องอีกคน ก็คือ
หลานรหัสของเราเอง
เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา
แผนกเรารับปี1เป็นน้อง
และมีเฉลยสายรหัสด้วย....
และก็ถือได้ว่าห้องเชียร์ของปีนี้
เสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์
ช่วงเวลามีห้องเชียร์ ทั้งเชียร์กลาง และสาขา
ก็บดบังเอาเวลาส่วนตัวเราไปมากพอควร
แต่เราก็มีความสสุขทุกครั้งที่ได้ทำหน้าที่
ไม่ใช่ว่า เราโรคจิต ชอบไปว๊ากๆใส่น้อง
แต่เราคิดว่า น้องจะได้อะไรจากห้องเชียร์ไปอย่างแน่นอน
ในห้องเชียร์ ดูเราดุ๊...ดุ
แต่นอกห้องเชียร์ เราออกจะใจดี
ก็แน่นอนสิ เพราะจิงๆแล้ว
เราไม่ใช่คนดุนี่นา....
แล้วเมื่อตอนเฉลยสาย
แน่นอนก็ต้องมีการแกล้งน้องๆ
หลอกให้"งง"ว่าใครกันแน่ คือสายรหัสที่แท้จริง
จนทำให้น้องๆบางคนต้องเสียน้ำตา
...พี่ขอโทดนะจ๊ะ...
ส่วนสายรหัสของเรา คือ "หลานปุ้ม"นั่นเอง
เราใช้ชื่อแฝงว่า "ลุงมะกรูด"
ครั้งนี้ถือว่าสำเร็จ เพราะน้องปุ้มเข้าใจว่า
ลุงรหัสเป็นผู้ชายมาตลอด555+
แถมยังเชื่อว่า พี่เล็กคือลุงมะกรูด
เพราะตอนที่เราให้พี่เล็กเอาน้ำปั่นไปให้
น้องปุ้มก็คิดว่า นี่แหละ...ลุงตัวจิง
ถึงขั้นพนันกันไว้เลยว่า
ถ้าเกิดว่าพี่คนนั้น(พี่เล็ก)ไม่ใช่ลุงมะกรูดนะ
ปุ้มจะเลี้ยง โออิชิแกรนด์พี่น้ำแข็งเลย
แต่ถ้าพี่เค้าใช่ พี่น้ำแข็งต้องเลี้ยงปุ้มนะ
ซึ่งปุ้มมั่นใจ ว่ายังไงปุ้มก็ถูก เพราะปุ้มมีเซ้นส์...
555+เป็นไงหล่ะ พอเฉลยมา อึ้งไปเลย!!
-----------------
ช่วงนี้วันหยุดยาวเลยอ่ะ
ทั้งวันอาสฬหบูชา เข้าพรรษา
ไปเรียนวันพุธวันเดียว
แล้วก็มีรับปริญญาวันพฤ ศอีก
อืม...ตั้งใจไว้ว่า
เราจะใช้เวลาในวันหยุดให้คุ้มค่า
อะไรที่ไม่ทันเพื่อน ตอนที่ทำกิจกรรมเยอะๆช่วงนั้น
จะตามเก็บให้หมด รวมถึงงานที่คั่งค้างอยู่ด้วย
เอ้า!!ไปทำงานต่อดีก่า
บายๆๆ
June 24 น้ำแข็งใส...เครียด ณ ตอนนี้ คนที่ใกล้ชิดเรามักได้ยินคำที่เราพูดว่า
"เครียด"
หรือ
"กำลังจะตาย"
บ่อยมาก
และมันก็เป็นหยั่งงั้นจิงๆ เรารู้สึกตัวว่า
สภาพจิตใจไม่ค่อยปกติ เพราะหงุดหงิดบ่อย
ส่วนสาเหตุ...
แน่นอน มันมาจากการที่เราพักผ่อนน้อย
เบื่อตัวเอง
เบื่อโลก
เบื่อทุกอย่าง
เวลาเราไปแบนด์
ได้เจอพี่เล็ก พี่กีต้าร์ นิก ได้คุยกัน
มันดูมีความสุข จนเราอยากอยู่อย่างงั้น
ไม่อยากกลับบ้าน
ไม่อยากกลับมาเผชิญโลกแห่งความจริง
ที่มีงานมากมาย ก่ายกอง....
แต่มันทำไม่ได้อ่ะ
แล้วยิ่งพักหลังๆทุกคนใน พาร์ท "พิธีกร"
มีเรื่องเครียด
จนทำให้เวลาที่เราอยู่ด้วยกันแล้ว
เหมือนกันเอาปัญหาของกันและกันมาเล่าสู่กันฟัง
ส่วนตัวเราเอง...เราไม่อยากที่จะให้
พี่กีต้าร์ พี่เล็ก หรือนิก
ต้องมาเครียดกับปัญหาของเรา
เราเลยเลือกที่จะไม่เล่า
เพราะแค่ปัญหาของพวกพี่ๆก็ดูหนักหนาสาหัส
ซะจนเราไม่อยากที่จะเพิ่มปัญหาของเราเข้าไปอีก....
เราก็คงไม่สามารถถ่ายทอดทุกความเครียดของเราในตอนนี้
ลงในบล็อกได้หรอก....
แต่---
เอาเป็นว่า ขอให้รู้ไว้ ว่าตอนนี้สภาพจิตใจเราย่ำแย่
เราไม่พร้อมที่จะออกไปไหน
ไม่อยากทำอะไร....
สาเหตุทั้งหมด มันอยู่ที่เราเองแหละ
เวลามีใครไหว้วานให้ช่วย ไม่ว่าจะให้ทำพิธีกรงานโน้นนี้
หรือมีงานอะไรต่างๆก็ตาม
เราไม่กล้าปฏิเสธ
เรารับหมดไง
โอเค ได้ๆ อืม..ว่าง
แล้วสุดท้าย เราก็ตาย
เรารู้ตัวดีว่า...เราทำได้หมดทุกอย่าง
แต่เราก็ทำไม่ได้ดีซักอย่าง
เพราะเราไม่สามารถทุ่มให้กับอะไรได้เต็มร้อย
ถ้าเราปฏิเสธ เรากลัวว่าคนนั้นเค้าจะเสียความรู้สึก
" โห...คิดว่าตัวเองเป็นใครอ่ะ หยิ่งนักเหรอไง ให้ช่วยแค่นี้ทำเป็นไม่ว่าง"
แปลกเนอะ เห็นที่กล้าๆ แต่กลับกลัว เรื่องไม่เป็นเรื่อง
สำหรับอาทิดที่ผ่านมา
ช่วงกลางวัน เข้าเชียร์กลาง ไม่ได้กินข้าวเลย เพราะ
บ่ายโมงมีเรียน เลิก 4 โมง
หลังจากนั้นต้องมีประชุม บางวันต้องเข้าห้องเชียร์สาขา
6โมง ไปแบนด์ คัดน้องพิธีกร ถึงประมาน4ทุ่ม
4ทุ่มกว่าๆ ได้ชึ้นรถกลับบ้าน
เที่ยงคืน ถึงบ้าน
เกือบตี1ได้เริ่มนั่งพิมงาน ทำการบ้าน
ตี3 นอน
ตี5 กว่า ตื่นไปเรียน
8โมงเช้ามีเรียน
นี่แหละ คือ สิ่งที่เราทำวนเวียนๆ เป็นวงจรอยู่อย่างงี้
เครียดนะ....มันไม่ค่อยได้นอน
เลยพาลทำให้เราหงุดหงิดไปหมด
เราคิดเยอะเกินไปป่าว นั่งกังวลกับเรื่องที่ไม่ควรกังวล
เรื่องสายรหัส เรื่องความรู้สึกของคนอื่น ฯลฯ
ยังไงถ้าที่ผ่านมา แลดูเราหงุดหรือทำอะไรให้ใครไม่พอใจ
"เราขอโทดนะ"
เราไม่อยากเป็นแบบนี้
แต่เป็นเพราะสภาพร่างกาย
เราหักโหมมากเกินไป
จนตอนนี้ สังเกตตัวเองว่า
เราเห็นจุดดำๆลอยอยุ่ตลอด เวลาเรามองไปทางไหน
กลัวอ่ะ กลัวว่าจะเกิดอะไรกับจอประสาทตาอีก
เราไม่อยากต้องหาหมอ เราไม่อยากต้องผ่าตัด
มีคนบอกว่า ให้เราพักผ่อน
พักได้ไงอ่ะ ถ้าพักก็แสดงว่า
เวลาที่เราจะทำงานต่างๆก็มีน้อยลงดิ
เพราะเอาเวลาไปนอนหมดแล้ว
(คิดเหมือนคน โง่ๆเนอะ แต่ก็คิดหยั่งงั้นจิงๆ)
เพื่อนคนอื่นๆเค้าอาจมีเวลาทำหลังเลิกเรียน
แต่เรา ก็มีห้องเชียร์ มีแบนด์
ทำให้เวลาที่เราจะทำการบ้านน้อยลง
แต่เด๋วมันคงผ่านไปได้
ถ้าห้องเชียร์หมดไป อะไรๆ คงเบาขึ้น
แล้วทำไม บอกไม่มีเวลา ยังมานั่งอัพบล็อก?
บอกเลยว่า เราเครียดมากตอนนี้
เครียดจนไม่อยากทำไรแล้ว
เหมือนคนที่เป็นโรคจิตอ่ะตอนนี้
กังวลไปหมดทุกอย่าง
กลัวโน่น กลัวนี่ กลัวนั่น
ยังไงก็ตาม....เราจะผ่านมันไปได้
ใช่มั๊ย?-----
June 11 น้ำแข็งใส...อาทิดแรกของการเปิดเทอมโห...
อยากจะกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
อาทิดแรกของการเปิดเทอม นรก ดีๆนี่เอง
ไม่ใช่ว่าการเปิดเทอมแล้วแย่หรอกนะ
แต่เปิดเทอมคราวนี้
แค่อาทิดแรก ก็ดูดพลังในตัวเราไปจนหมดเลยอ่ะ
ความตั้งใจแรก
1.อาทิดแรกเราจะยังไม่เรียน ไปขำๆ เจอเพื่อนๆ
2.เดือนแรก เราจะยังไม่เรียนจิงจัง เพราะมีกิจกรรมเยอะ+วันหยุดตรึม เราจะไปเรียนชิลด์ๆ
แต่
....
มันกลับไม่เป้นอย่างงั้น เพราะแค่วันแรก
งานก็ถาโถม...เข้ามา
อะไรๆดูยังไมค่อยลงตัว ทั้งการลงทะเบียน เด้งไปเด้งมา
จนตอนนี้ ยังไม่รุ้เลยว่า
จะมีการเปลี่ยนแปลงตารางอะไรมั่ง
พอวันอังคาร วันที่ทำให้เรารู้สึก fail มาตลอดทั้งสัปดาห์
กับการเรียนวิชานึง ที่อักษรฯ
ทำให้เราไม่อยากเรียนวิชานี้เลย
เพราะอาจานเข้มงวด+จิกเวอร์
นิสิตรุ้สึกเกร็งกับวิชานี้มาก
เราไม่ค่อยชอบ สไตล์การสอนแบบนี้
แต่ต้องทน
เพราะเป็นวิชาบังคับ
แต่เราก้ได้สร้างวีรกรรมไว้อย่างนึง
เพื่อนๆก็ต่างแซว แซ่ซ้อง สรรเสริญ...
ไม่รุ้ว่าที่เราทำไป อาจานจะเกลียดขี้หน้าเรามั๊ยเนี่ย!!
หลังจากนั้นพาน้องหนึ่ง(สายรหัส)ไปกินติม
ฝนก็ตก น้ำท่วมรองเท้า จนต้องซื้อแตะเปลี่ยน
รอรถก็นาน รถดันติด พอขึ้นรถ รถก็ชนกับแท็กซี่
แล้วทำให้เราต้องเปลี่ยนเส้นทาง
เท่านั้นไม่พอ
ยังต้องมาเดินผ่านในซอยที่มีแขกโพกผ้าอยู่กันเยอะๆ
สายตาที่เค้ามองเรากะนู๋
เหมือนแบบ...เค้าคิดว่าเรามาหารายได้พิเศษ
เลวมากเหอะ มาทำสายตากรุ้มกริ่ม...
ยัง ยังไม่หมด
พอเราผ่านจากวอยนั้นได้ ต้องมาเจอกับ
เด็กเทคโนฯ ภาคค่ำ ถือเสื้อชอปฯน้ำตาล
มันน่ากลัวมาก เพราะเราอยู่กับหนู 2 คน แล้วมันก็ดึกแล้วด้วย...
แต่แล้ว
เราก็ผ่านวันนั้นมาได้ด้วยดี
และยังคงใช้คำนำหน้าชื่อว่า
"นางสาว" เหมือนเดิม
ไม่มีการตัดทอน คำนำหน้าให้สั้นลงแต่อย่างใด...
แล้ววันพุธ เราก็ต้องไปที่สะพานเพื่อไปเทสต์
และวันศุกร์ก็ไปอัดรายการ
"เกมทศกัณฑ์"
กับพี่เล็ก พี่กีต้าร์
พร้อมกับชื่อทัพที่ว่า
"โฆษกสามย่าน"
อย่า...อย่าเพิ่งคิด ว่าเราถึงกับต้องเล่นเกมโชว์ล่ารางวัล
ไม่ใช่เลย เราไม่ได้อยากไปขนาดนั้น แต่...
มีพี่ที่รุ้จักเค้าติดต่อผ่านพี่เล็กมา
ก็เลย เอาก็เอา ทั้งๆที่รู้ว่าเราก็ไม่ได้เก่งกาจเรื่องหน้าคนเลย
แต่อย่างน้อย ทำให้เรารู้อะไรบางอย่าง จากประสบการณ์ครั้งนี้
ขอบอกเลยว่า เราทั้ง3คน คงจะไม่ลืมไปตลอดชีวิต
เกม คือ เกม
เพื่อสีสันของรายการ...ทำได้ทุกอย่าง
คนที่คิดว่า เกมนี้เตี๊ยมกันรึป่าว?
ถ้าอยากรู้
บอกได้คำเดียวว่า
"ต้องมาเล่นดู"
ขอยกความสุดยอดให้เหล่าทีมงาน ที่เป็นครีเอทีฟ สุดยอดจิงๆ
มันเป็นการคิดที่ซับซ้อน มากกว่าที่เราคาดไว้
เราคงไม่สามารถพูดอะไรได้ดีไปกว่า
"บ๊าย..บาย..เวิร์คพอย์ท"
กับการอดทนรอ เกือบ10ชั่วโมง
และบางสิ่งบางอย่าง ที่คนทางบ้านไม่ได้สัมผัส
จากการประมวลเหตุการณ์ที่ผ่านมา....มันทำให้เรา3คน
"ซึ้ง" "อึ้ง" "นิ่ง"
ยังไง ก็ลองสมัครเข้าไปเล่นกันดูนะ...
สำหรับวันพฤหัส
วันที่กำหนด เกรดของเราในเทอมนี้
เพราะเราต้องสอบ วิชา ENG
ที่เราขาดสอบ ตอนผ่าตา
แต่ก็มีสิ่งที่ทำให้เราdownลงไปอีก
----แว่นตาเราหาย----
เราไปถอดทิ้งไว้ที่ห้องน้ำ ตอนใส่คอนแทกเลนส์
แต่มันก็หาไม่เจอ
แถมหนังสือก็ยังอ่านไม่จบ
มองทาง มองคนแทบไม่เห็น
เพราะสายตาที่สั้นมาก 650/900
แล้วเอียงอีกด้วย
ยิ่งมีกิจกรรม เปิดเชียร์กลางวันแรก
ที่เราต้องเป็น
พี่ข้อมูล
และหน้าที่ก็มาซ้อน
กับการเป็นพิธีกรรับสมัครสมาชิกแบนด์
เหนื่อยเหลือเกิน
วันศุก เราก็ต้องตื่นแต่เช้าไปตัดแว่น
และหลังจากนั้นก็ไปอัดเกมทศกัณฑ์
ที่แถวๆรังสิต โน่น...
แต่เราคงไม่พูดถึงละหล่ะ...มันผ่านไปแล้ว
วันเสา ก็ต้องตื่นเช้าเหมือนเดิม
เพราะต้องไปอัดฯข่าววัยทีน
ที่ไอทีวี เพื่อออกอากาศ วันเสาร์ อาทิดที่10-11
เราไปอ่านมาหลายครั้งละ
แต่ไม่ค่อยได้บอกใคร จนเพื่อนๆต่างบ่น
อ่ะนี่ไง บอกละ วันอาทิดนี้11.30 ไอทีวี
(แต่เราคิดว่า กว่าเพื่อนๆจะเข้ามาอ่านบล็อก...มันคงสายไป555)
จากการคำนวณดูทั้งอาทิด
เรานอนไม่เกิน20ชั่วโมง
ทำให้ เราเกิดอาการสมองเบลอๆ
จำอะไรไม่ได้ มึนๆงงๆ
เพราะมันไม่มีเวลาจิงๆ
แต่อย่างน้อย มันก็เป็นสัญญารเตือนให้เรารู้ว่า
เนี่ยแหละ...คือชีวิตปกติของเราที่กำลังจะกลับมาอีกครั้ง
หลังจากที่พักมานานถึง 3 เดือน
แต่ยังไง ทุกคนที่เข้ามาอ่าน ก็อยากบอกให้รู้ว่า
ดูแลตัวเองด้วยนะ หาเวลาพักผ่อนบ้าง
เด๋วจะเกิดอาการ แฮงค์ๆ เหมือนเรา มันไม่ดีหรอก
และอยากบอกว่า "รักเท่าเดิม"
บายๆๆ
June 02 น้ำแข็งใส...เก็บมาเล่าไม่ได้อัพเกือบ2อาทิดแน่ะ ที่ผ่านมาก็ไมค่อยมีเรื่องอะไร
พอมีอะไรพอจะอัพได้ มาถึงบานก็ดันเหนื่อยอีก
เลยกลายเป็นเก้บสะสมๆๆ
มาเรื่อยๆ
ตอนนี้คงใกล้เปิดเทอมกันแล้วใช่มะ...
เตรียมตัวพร้อมกันรึยัง?
ของเราเปิดเทอมแล้วก้ต้องไปจัดการสอบไฟนอลของปี2
วิชาภาษาอังกฤษให้เสร็จ
เพราะมันเนิ่นนานเหลือเกิน
เมื่อวันจันที่29 ไปเจอพี่ๆYGN.มาอีกครั้ง
เพราะนัดไปถ่ายรูปด้วยกัน
มีแต่พี่ๆที่ยังไม่เปิดเทอมมาอ่ะ เพราะที่เหลือส่วนใหญ่ก็ทำงาน
เลยมากันไม่ได้
พี่เล็ก พี่เหนือ พี่ลูกนู๋ พี่แอ๊ปเปิ้ล พี่ปิ๊ก พี่ปอร์เช่ พี่หญิง (พี่ฝน พี่โม)
บรรยายกาศสนุกสนานมากมาย เม้าธ์แตกตามเคย
ช่วงน้พวกเราเจอกันบ่อยดี เพราะคราวที่แล้วก็เพิ่งเจอกัน
หลังจากไปแคสพิธีกรบันเทิง
ส่วนการเจอกันคราวนี้ คงหนีไม่พ้นการกิน โน่นนี่นั่น
จนอ้วนพีไปตามๆกัน
แปลกเนอะ ส่วนใหญ่เค้าจะมีแต่
ผู้หญิงตัวเล็ก ผู้ชายตัวสูงใหญ่
แต่YGN. มีแต่ผุ้หญิงอ้วนพี ตัวใหญ่
ผู้ชายตัวเล็ก หุ่นบาง 555+
หลังจากถ่ายรุปพวกเราก็มานั่งร่างจดหมาย
ที่จะส่งถึงผู้ใหญ่ที่ช่อง
แล้วก็มาช่วยพี่โม ถ่ายVoxpox
ถามผู้คนแถวๆสยาม
เอ่อ...ขอโทดนะคะรู้จัก แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์มั๊ย?
-หึ!! ไม่รู้จักอ่ะ
-ใครอ่ะ...นักมวยรึป่าว
-อ๋อ...รู้จักครับ เค้าเป้นนักว่ายน้ำไง
-ใครอ่ะ ดารารึป่าวพี่
ฯลฯ
คำตอบมากมาย พร้อมกับใบหน้าสุดเหวอ เมื่อเจอ
ไมค์จ่อ กล้องถ่าย
(สำหรับเราแล้ว ไม่รู้จักหรอก
แต่ฟังจากชื่อแล้วน่าจะเป็นนักมวย
แล้วก็ใช่จิงๆด้วย)
ส่วนบางคำตอบ ที่แลดูโอเว่อร์ เพื่อให้มีสีสัน
ก็ตกเป็นหน้าที่ของพวกเรา 2-3 คน
สนุกดีๆๆ ว่างๆจะมาถ่ายที่สยามอีก ก็โทบอกได้เลยนะพี่โม...
---------------------
วันที่30ที่ผ่านมา มีแรกพบสาขาแหละ
เราไปถึงมหาลัย 8 โมงก่าๆ ใต้ตึกถูกเนรมิตรให้เป็นอัฒจรรย์
เพื่อเตรียมพร้อมรับ
Theme mud-zin world cup
น้องปี2เตรียมงานกันดีมากมายอ่ะ ดูเป็นunity
ส่วนปี1ก็ให้ความร่วมมือ ใส่ชุดธีม บอลโลกกันสุดฤทธิ์
แล้วก้เริ่มด้วยแนะนำตัว และจับสายรหัส
คราวนี้ เราได้เห็นหน้าหลานรหัสแล้ว
ปีนี้ต้องกลายเป้นป้ารหัสแล้วนะ
ดูมีอายุยังไงไม่รู้ ส่วนหลานรหัสเราชื่อ....ไม่บอกดีก่า
เผื่อน้องมาอ่านเจอ สายจะแตกซะก่อน
เอาเป็นว่าหลานเราก็น่ารัก(เพื่อนๆบอกกันมา) แอบไฮโซเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเค้าจะรับได้กับสังคมธรรมดาๆรึป่าวน๊า
แต่ก็จะคอยแอบช่วยเหลือ อยู่ใกล้ๆเน้อ
อีกเรื่องที่ทำให้เราใจหาย
เพราะเรากลัวว่าน้องรหัสของเรา
จะซิ่ว
ไปอยู่สินสาด มธ.อ่ะดิ
เพราะเรารักน้องรหัสมากมาย
ก็คนไม่เคยมีน้องนี่นา เลยบ้าเห่อเป็นพิเศษ
คนที่เห็นรูปน้องเรามักถามเป็นเสียงเดียวกันว่า
เป้นผู้หญิงรึป่าว
ก็เหมือนซะขนาดนั้น
พักหลังๆเพื่อนมักบอกกันว่า
"น้องรหัส สวยกว่าเราอีก
แถมที่สำคัญ อึ๋ม กว่าด้วย"
ผิวงี้เนียนเชียว ผู้หญิงบางคนยังอาย
เชื่อเหอะ!!
แต่ตอนนี้น้องเราคงตัดสินใจที่จะ
อยู่ที่เดิมแล้วแหละมั้ง
หลังจากที่ได้คุยกันนิดหน่อย
เพราะว่าวันนั้นกิจกรรมเยอะมาก
ช่วงเย้นๆลุงรหัสของเราก็ได้เห็นหน้า
"ลื้อรหัส"
แล้วหล่ะ
หลังจากกลับบ้านมา
กะว่าจะอัพบล็อก แต่หมดเรี่ยวแรง
ไปกับการเต้นสันฯ
+
ทำกิจกรรมรับน้อง
แหกปากกรี๊ด น้องหล่อๆ
จนไม่เหลือแรงอัพบล็อก
---
หัวถึงหมอน
หลับเป็นตาย
พีเอส1.ตอนนี้น้องหนึ่ง พี่โบ ลุงน้ำตาล(น้อง-พี่-ลุงรหัส)ได้เห็นหน้าสายรหัสปี1กันหมดแง้ว
พีเอส2.พี่โบ+พี่น้ำตาล กำลังเริ่มเปิดเทอม ฝึกสอน เอาใจช่วยนะ
พีเอส3.วันนี้พี่เหนือ พี่ลูกนู๋ไปยื่นจม.ให้ผู้ใหญ่ที่ช่อง เป็นไงมั่งอยากรู้จัง
พีเอส4.แจ็ค นิก มะนาว นัตตา พี่จี ฯลฯ จะกลับจากWork 'n' travelแล้ว รอของฝากอยู่
พีเอส5.แอบน้อยใจที่เพื่อนรักบางคนเปลี่ยนไป!!?!!
พีเอส6.เอ๋ย ฝึกงานเส็ดแล้ว เย้ๆๆ ดีใจแทน
พีเอส7.ไปหาหมอมา หมอนัดยิงเลเซอรือีกละ วันที่ 15มิ.ย. ตาจะพรุนหมดแล้ว
พีเอส8.หลังจากไปสมัครสอบใบผู้ประกาศมา ยังไม่ได้ซ้อม+เตรียมตัวไปสอบเลย
พีเอส9,10,11,...เก็บไว้ก่อน
May 21 น้ำแข็งใส...Young Generation Newsวันเสาร์ที่20พ.ค.49
เป็นอีกวันที่รอคอย เพราะเราได้นัดเจอกับพี่ในโครงการ
Young Generation News..
30ผู้ประกาศข่าวหน้าใหม่...
ที่ตอนนี้ กลายเป็นแค่เพียงความทรงจำไปเรียบร้อยแล้ว
แต่ความผูกพันของพวกเรา ยังไม่สิ้นสุดลงเหมือนโครงการนี้หรอก
เพราะหลังจากนั้น พวกเราก็ยังคงติดต่อกันมาตลอด
เวลาไปสมัครพิธีกร หรือ ร่วมโครงการอะไร ก็มักจะเจอหน้ากัน
แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก!!
เพราะพวกเรา
"มีฝันเดียวกันนี่นา"
ฝันที่จะได้ทำในสิ่งที่รัก
กับการเป็นผู้ประกาศและพิธีกร
พวกเราเลยตกลงนัดกันที่ร้าน "ใบไม้ร่าเริง"
เวลาเริงร่า คือ 6โมงเย็น
-------------
แต่ก่อนที่เราจะไปเจอพี่ๆในโครงการ
เรานัดเอ๋ยไปดู Davinci Code @ SFXลาดพร้าว
ไปถึงประมานบ่าย 2 ครึ่ง
พอขึ้นไปที่ชั้น6 ถึงกับผงะ...คนเยอะมากๆๆ
หยั่งกะ มีโปรโมชั่นดูหนัง ฟรี!!
สาบานเหอะว่านี่คือโรงหนัง ไม่ใช่หนังกลางแปลง
เราเห็นแถวต่อคิวจองบัตรก็ท้อ...กว่าจะได้ซื้อตั๋ว
คงเที่ยงคืน พอดี!!
แต่แล้วสายตาก็สอดส่ายไปเห็นพนักงาน เอาตั๋วมาขายข้างนอก
แบบไม่ต้องจองทางคอม
"ที่นั่งที่ดีที่สุดตอนนี้ เรื่องDavinci Codeค่า...."
--เอาหล่ะ...ที่นั่งที่ดีที่สุด--
ขอ 2 ใบค่ะ---รอบบ่าย2โมง45ค่ะ
เหลือแต่รอบ15.50นะคะ ที่เหลือเติมหมดแล้ว---
เอ่อะ...เหรอคะ!!?!! ก็ได้ค่ะ---
นี่ค่ะ...240บาท---
เมื่อถึงเวลา เราก็เอ๋ยก็เข้าโรงฯไป
--เรื่องนี้จะสนุกแค่ไหน ก็ลองไปดูกันเองละกันนะ
คงไม่เล่าหรอกว่าหนังเป็นไง แต่อยากบอกว่า--
ถ้าเจอคนรู้จักหลังจากดูหนังเสร็จ เค้าคงคิดว่าเรา"หยิ่ง"แน่ๆ
เพราะหน้าเชิด เนื่องจากคอเคล็ด เป็นตะคริวกันไปเลย
ก็เล่นได้นั่ง แถวที่3นับจากหน้าจอ
แหงนกันสุดฤทธิ์
พระเจ้า!!ที่นั่งที่ดีที่สุด
นั่งดูไปเห็นแต่ Sub-Titleง่ะ...รับอรรถรสไม่เต็มที่เลย
---------
หลังจากนั้นก็รีบนั่ง MRTมาลงที่สถานที่สุขุมวิท
เพื่อเจอกับพี่แอน แล้วไปที่ร้านพร้อมกัน
พอไปถึงพี่ๆก็ทยอยมากัน
ถึงแม้จะมากันไม่ครบทั้ง30คน
แต่ก็ทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศเก่าๆอีกครั้ง
ถามสารทุกข์สุขดิบกันเรียบร้อย
พวกเราก็บรรเลงอาหารตรงหน้า
คว้าไมค์มาร้องเพลง
ครื้นเครงกับการเต้น
จนเคล็ดขัดยอกไปตามๆกัน
พวกลุงๆป้าๆก็เงี๊ยะแหละ 555+
แล้วพวกเราก็พุดคุยกันถึง
ชะตาชีวิตต่อไปขอพวกเรา
จนได้คำตอบว่า
"พวกเราต้องทำอะไรซักอย่าง"...
และแล้วความร่วมมือครั้งสำคัญของพวกเราก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
แต่ก็ต้องรอดูกันต่อไปว่า...
ความพยายามครั้งนี้ จะสำเร็จหรือไม่!!!
แต่การนัดเจอกันในครั้งนี้
มันเหมือนกับ
พวกเราได้เจอกันบนรถไฟ
และกำลังนั่งไปตามราง
เพื่อไปถึงสถานีปลายทางด้วยกัน
..แน่นอนแหละ การเดินทางด้วยรถไฟ
มันอาจไม่ได้เร็วดั่งใจคิดเหมือนBTS
แต่อย่างน้อย
"มันก็ถึงจุดหมายปลายทางเหมือนกันนี่นา"..
ดีใจจิงๆที่พี่ๆก็ยังคงส่งข่าวคราว แลกเปลี่ยนข่าวสารกันเหมือนเดิม
ขอให้สิ่งดีๆเหล่านี้ ย้อนกลับไปที่พี่ๆทุกคน และได้ทำในสิ่งที่รัก+ใฝ่ฝันด้วยเถิด
โอมมมมมมมมมเพี้ยง
ก่อนจากกันไปขอฝากสุภาษิตที่ว่า
"โครงการนี้มันยุบไป ตั้งแต่ที่พี่(จุดๆๆ)คิดแล้วแหละ"
และปิดท้ายกันด้วยเพลงนี้
ซึ่งพี่ๆบอกกันว่าช่างตรงกับชีวิตจริงเหลือเกิน
วันเวลาดี ๆ เหล่านั้น
เธอยังคงจำมันได้ไหม วันที่เคยร่วมทุกข์และสุขจนล้นหัวใจ วันที่เราได้ผ่านมาด้วยกัน แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนั้น อยากจะมีเพลง เพลงนึง ถ่ายทอดเรื่องราวเป็นพัน ๆ ให้เธอรู้ ให้ทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่ เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้ จะไม่มีเปลี่ยนไป และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่ เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน วันที่เราไม่เคย ย่อท้อ วันที่เราต่างมีความฝัน และทำทุก ๆ สิ่งด้วยหัวใจเดียวกัน เธอยังคงจำมันได้ใช่ไหม แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนี้ อยากจะมีเพลงเพลงนึงตอบเรื่องราวที่ดีดีเตือนให้รู้ ให้ทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่ เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้ ว่าจะไม่มีเปลี่ยนไป และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่ เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป  ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน----------------------------------------------------------------------------------
May 15 น้ำแข็งใส...Poseidonช่วงนี้ปิดเทอม...มีหนังเข้ามามากมาย
แต่ละเรื่องเราก็อยากดูทั้งนั้นเลย
ตั้งแต่ มอ.๘,Poseidon,Davinci,ก้านกล้วย ฯลฯ
วันนี้เราเลยไปดูหนังกะ "นู๋" มา คือเกิดอารมณ์เซ็งๆๆ
ไม่ได้ออกไปไหนเท่าไหร่ ก็เลยตกลงกันว่าจะไปดู
Poseidon ที่The Mall บางกะปิ ..
ระหว่างดูก็นั่งจิกเก้าอี้ด้วยความลุ้น ระทึกดี ทั้งๆที่รู้พล็อตอยู่แล้ว
ว่ามันก็คล้ายๆ ไททานิค นั่นแหละ...
พอหนังจบก็เหนื่อยไปตามๆกัน
แล้วก็ไม่ได้เดินเล่นที่ไหนต่อ เพราะรีบกลับบ้าน
ทำไงได้ .. ก่อนออกมาจากบ้าน บอกแม่ว่า
จะไปซื้อยาสิว แค่แป๊บเดียว เลยต้องรีบกลับ
อดโต๋เต๋ ที่ไหนต่อเลย
..
...
....
วันพฤนี้อยากดูDavinciจัง แต่ฟังข่าวแล้วก็เซ็งจิต
เพราะเค้าจะเลื่อนฉายจากวันที่ 18 นี้ไปอีกแล้ว
เนื่องจากเนื้อหาที่หมิ่นศาสนา และบิดเบือน
ก็เลยต้องรอดูว่าจะเป็นไงต่อไป
ช่วงนี้น่าสงสารหนังไทยจัง
ตั้งแต่เรื่อง
Ghost Game
ที่มีปัญหาพิพาทกับ
"กัมพูชา"
ถึงฉากในเรื่องที่เกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์สงคราม
เข้าฉายได้ไม่เท่าไหร่ก็จะออกโรงละ
หมากเตะ
หนังที่หาว่าดูหมิ่นประเทศเพื่อนบ้านอย่าง"ลาว"
ที่มีนักแสดงย้อมขนรักแร้สีทอง กับฉากที่ต้องไป
ฝึกอยุ่ในตู้แช่ เพราะกลัวว่าไปแข่งที่ต่างประเทศ
แล้วอากาศจะเย็น--ปรับตัวไม่ทัน
อื้ม....ต้องลองคิดกันดูอ่ะ ว่าเหตุผลเนี่ย
เข้าท่ามากน้อยแค่ไหน
แต่บางทีเรื่องแบบนี้มันก็Sensitiveกับความรู้สึก เนอะ!!
เฮ้อ...แล้วก็มาถึงDavinci Codeที่มีข่าวอีก
อะไรกันเนี่ยยยยยยยยยย ไม่เข้าใจเลย
-----------
ช่วงนี้กำลัง on dietอยู่
ควบคุมอาหารสุดฤทธิ์ (จะทำได้กี่วัน...ไม่รู้เหมือนกัน)
ออกกำลังกาย
แต่ตอนนี้มีปัญหากับคอรีนในสระว่ายน้ำ
เพราะเป็นผื่นแดงๆขึ้นเต็มหลังเลย
น่ากลัวมากกกกกกกกกกกกก
แถมพอทายาที่หลัง
ก็แพ้อีก...ช่วงนี้เลยย่ำแย่
เวลาเจออากาศร้อนปุ๊บ เหงื่อออก
จะมีอาการ คัน และแสบหลัง
อย่างไม่สามารถต้านทานได้...
ทำให้ไม่ค่อยอยากออกไปไหน
เด๋วเจออากาศร้อน อาการจะกำเริบอีก
สงสารตัวเองจัง!!!
ช่วงนี้ จะรับน้องเฟรชชี่แล้ว ขอให้หนุกหนานกันในขอบเขตนะจ๊ะ
ยินดีกะน้องๆที่ได้เรียนในคณะที่ใฝ่ฝัน
ส่วนพี่ๆก็เตรียมกิจกรรมต้อนรับน้องๆมากมาย เย้...
ปล.การอัพบล็อกครั้งนี้ เป็นเพราะน้องใหม่ "บ่น" หาว่าเราไม่อัพบล็อกซักที
ก็มันยังไม่ค่อยมีเรื่องไรน่าอัพนี่นา...น้องคนนี้นี่ May 05 น้ำแข็งใส...เพื่อนสนิท วันนี้ วันที่ 5 พ.ค.49 วันฉัตรมงคล
วันที่ใครหลายๆคน คิดว่าเป็นวันหยุดราชการธรรมดา
แต่วันนี้เป็นวันที่ไม่ธรรมดา สำหรับเพื่อนเราคนนึง
เพื่อนเราคนนี้ "เค้า"เป็นคนแรกที่เรารู้จัก
ตอนที่มาสอบสัมภาษณ์โควต้าที่ครุฯ จุฬาฯ
เมื่อวันที่ 9 ม.ค. 48
ด้วยเสน่ห์ของ"เค้า" ที่เป็นคนยิ้มง่าย คุยเก่ง เปิดเผย ร่าเริง กล้าแสดงออก
และมีอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกัน
เลยทำให้เรา และ "เค้า" กลายมาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน
กลุ่มเรามีทั้งหมด 6 คน ชาย3 หญิง3
เวลาไปไหนพวกเรามักจะไปด้วยกันเสมอ
ไม่ว่าจะเรียน เที่ยว กิน เล่น
จนทำให้ชีวิตปี1 ของพวกเรามีความสุขมากที่สุด
แล้วเมื่อตอนปี2 เราและ"เค้า"ต่างสอบเอ็นท์ฯในสาขาวิชาที่พวกเรารัก
เรา สอบได้ที่วารสาร ธรรมศาสตร์ แต่ที่บ้านไม่อยากให้เราซิ่ว
ส่วน "เค้า" สอบได้ที่ นิเทด จุฬา ที่บ้าน"เค้า"อยากให้เรียนมาก และเป็นคณะที่"เค้า"ใฝ่ฝัน
ด้วยความที่เรา และ "เค้า" ชอบด้านการพูดไม่ว่าจะเป็นดีเจ/พิธีกร
ทำให้คณะในฝันของเรา 2 คน คือ นิเทด/วารสาร
ถือว่าช่วงนั้น เป็นช่วงแห่งการตัดสินใจ ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของ"เค้า"
เพราะต้องเลือก ระหว่างคณะที่"เค้า"รัก
และ ความผูกพันระหว่างเพื่อนที่"เค้า"รักมากเช่นกัน
ถึงแม้ครุ กับ นิเทดจะอยู่ติดกันก็เถอะ
แต่สุดท้าย ...
"เค้า" ก็เลือกที่จะอยู่กับพวกเรา...ที่นี่...ที่เดิม
พอช่วงปี2 เทอม1 พวกเราได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา---happyมาก
แต่เราก็สังเกตว่า "เค้า" มักบ่นว่าปวดท้องบ่อยๆ
เราคิดว่า "เค้า"คงเครียด หรือ เป็นโรคกะเพาะ
และมักคอยเตือนให้"เค้า"กินข้าวให้ตรงเวลา
แต่"เค้า"ก็ยังมีอาการปวดท้องเหมือนเดิม
จน"เค้า"ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลจุฬาฯ
...
...
...
จนถึงวันนี้...
ถ้าเรามีพรวิเศษ
เราคงขอให้เค้าอยู่ฉลองวันเกิดครบ 20 ปีกับพวกเรา
และไปเที่ยวดริ๊งค์ แด๊นซ์กัน อย่างที่ "เค้า"ต้องการ
และเราเชื่อว่า "เค้า"ก็คงอยากเลือกที่จะอยู่กับพวกเรา...ที่นี่...ที่เดิม เช่นกัน
แต่...
"เค้า" เลือกไม่ได้
"เค้า"ต้องจากพวกเราไปอย่างสงบ
หลังจากที่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลได้เพียง 37 วัน
ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ ระยะสุดท้าย
เมื่อวันที่ 29 พ.ย. 48 เวลา 09.45 น.
เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
เราต้องเสียเพื่อนที่เรารักมากที่สุดคนนึงไปจริงๆเหรอ
เราหวังมาตลอดว่า"เค้า"จะหายเป็นปกติ
และไปเที่ยวไหนๆกับเราได้เหมือนเดิม
ถึงแม้ว่าเราจะรู้มาตลอดว่ามันเป็นไปไม่ได้
แต่เราก็ไม่เคยหยุดหวัง..
ช่วงนั้น ที่เราไม่มีเรียน ที่ๆเราจะไป คือ ข้างเตียงของ"เค้า"ที่โรงพยาบาล
คอยไปให้กำลังใจให้เค้า...สู้ต่อไป
ถึงแม้ว่าตัว"เค้า"จะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่
แต่เราก็ต้องบอกว่า "แกเป็นซีสนิดเดียวเอง ผ่าตัดก็หาย"
เพื่อให้"เค้า"สบายใจขึ้น
เวลาที่เราอยู่กับ"เค้า"เราต้องฝืนตัวเองให้มีใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่ตลอด
แต่เวลาที่เราออกมานอกห้อง
ใบหน้าของเรากลับเปื้อนด้วยคราบน้ำตา
เราอยากหยุดเวลา ที่เราได้อยู่กับ"เค้า"ตลอดไป
แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นไปไม่ได้
แล้วเมื่อ "ร่างของเค้า" มาอยู่ที่วัดหัวลำโพง
ทุกๆเย็นเราก็มักจะไปที่วัดทุกวัน
ไม่เคยมีวันไหนที่เรา เบื่อ หรือ ไม่อยากไปเลย
เพราะเรารู้ดีว่า เราจะได้ทำแบบนี้อีกไม่นาน
ในที่สุด..วันที่ส่ง"เค้า"ไปสวรรค์
เราไม่สามารถไปร่วมได้
แต่เราเชื่อว่า
"จ๋อมแจ๋ม"
รับรู้ได้ถึงความรัก ความผูกพัน ความห่วงใย ที่เรามีให้แกมาตลอด
เราคงไม่มีคำพูดไหนที่จะบอกกับแก นอกจาก
เรารักแกนะเว้ย ...
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แกยังอยู่ในใจเรานะ
เรารู้สึกเหงาทุกครั้ง เวลาที่เดินไปไหนกับหนูแค่ 2 คน
ทั้งๆที่เมื่อก่อน เคยมีแกเดินอยู่ข้างๆ
รู้สึกแปลกๆ เวลามองไปเห็นกระเป๋าHarrodsตั้งอยู่แค่ 2 ใบ
ทั้งๆที่มันควรจะตั้งอยู่ 3 ใบ...
เราอยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม
แต่เราทำไม่ได้!!
ถึงยังไงก็ตาม เราดีใจนะที่ครั้งนึง ได้เป็นเพื่อนรักกับแก
ซักวันเราคงได้เป็นเพื่อนกับแกอีกนะ..."
"แม้ไฟแห่งคบเพลิงดวงน้อยจะดับลงแล้ว
ด้วยแรงลมที่ยากเกินต้านไหว
แต่แสงแห่งเจ้าจะยังส่องสว่างในใจของพวกเรา
...ตลอดไป..." ถึงแม้ว่า คนอื่นอาจมองว่า เวลาเกือบ 2 ปีที่เรารู้จักกันมันดูน้อย
แต่เราคิดว่า 2 ปีที่เรารุ้จักกันเนี่ย
มันทำให้เราเข้าใจในตัวแก เหมือนเราคบกันมามากกว่านั้นอีก
และวันนี้ วันที่ 5พ.ค.49
เป็นวันคล้ายวันเกิดของแก
แต่พวกเรากลับไม่มีโอกาสได้ฉลองขวบปีที่ 20 ของแก
เราอยากบอกให้รู้ว่า พวกเรายังไม่เคยลืม
วันนี้ก๊อก พีท เหมียว น้องเจียง ไปทำสังฆทานให้แก
ส่วนแจ็คไม่ได้มาเพราะยังอยู่ที่เมกา แต่แจ็คก็ส่งใจมาแน่นอน
รวมถึงเพื่อนๆคนอื่นก็ส่งผ่านความรักมาให้แก
ถึงแม้ว่าเรากะหนู จะไม่สามารถทำบุญให้แกได้ตามหลักของศาสนา
แต่ก็ยังนึกถึงแกอยู่นะ...เพื่อนรัก
แม้ร่างกายจากไปแต่ใจอยู่
ยังตราตรูในใจฉันไม่จางหาย
ขอเพื่อนรักพักผ่อนให้สบาย
ไม่คลาดคลายจากความสุขนิจนิรันดร์
April 26 น้ำแข็งใส...ไปยิงเลเซอร์พุ่งนี้แล้วนะ...วันพฤหัส
เราต้องไปยิงเลเซอร์ที่ตาข้างซ้าย
เพราะว่าจอประสาทตามันบาง
ต้องไปยิงกันเอาไว้ก่อนที่มันจะหลุดลอก
เหมือนข้างขวาที่เราไปผ่าตัดมา
ไม่รู้ว่าจะเจ็บมั๊ยอ่ะ นึกกลัวอยู่เหมือนกัน
แย่เนอะที่ต้องมาเป้นอะไรแบบนี้
แล้ววันนี้ พี่แอน-ที่ไอทีวีโทรมา
ให้เราไปถ่ายทำข้างนอกอ่ะ
เป็นสกู๊ปข่าววัยทีน
แต่เพราะเราต้องยิงเลเซอร์ เลย อด เลย
เสียดายจัง....เบื่อที่สุดดดด
พี่เค้าก็เลยบอกว่าไม่เป้นไร รักษา"ตา"ก่อนละกัน
แล้วเด๋วไว้คราวหน้า...พี่จาโทไปน๊า
ทำให้วันนี้ เราต้องรีบเข้านอนตั้งแต่ ยังไม่4ทุ่ม
เพราะต้องพักตาเยอะๆๆๆ
พุ่งนี้จะได้ตาใสๆ สดชื่น
ทำให้นี่..เป็นการอัพบล็อกที่สั้นที่สุดของเรา
ไม่เป็นไรไว้ไปหาหมอแล้วจะมาอัพใหม่
แต่คงต้องพักไปอีกซักระยะ
เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ....สู้ๆๆๆ
|
|
|
